نقش ميانجيگر انعطاف پذيري شناختي در رابطه بين خودتنظيمي انگيزشي و خلاقيت هيجاني دانش آموزان

هدف از انجام پژوهش حاضر ارائه الگوي ساختاري رابطه بين خودتنظيمي انگيزشي و خلاقيت هيجاني دانش آموزان با نقش ميانجي انعطاف پذيري شناختي در دختران دانش آموز بود. روش اين پژوهش توصيفي از نوع همبستگي با استفاده از مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش آموزان دختر مقطع دوم متوسطه شهرستان شهربابك و خوانسار كه در سال تحصيلي 1401-02مشغول به تحصيل بودند. نمونه پژوهش حاضر شامل 350 نفر دانش آموز بود كه به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. جهت جمع آوري داده ها از ابزارهاي خودتنظيمي انگيزشي، خلاقيت هيجاني و پرسشنامه انعطاف پذيري شناختي استفاده شد. چگونگي برازش مدل با استفاده از روش مدل يابي معادلات ساختاري، نرم افزار 26.0 AMOS و برآورد بيشينه احتمال( ML) ارزيابي شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه ضريب مسير كل بين خودتنظيمي انگيزشي و خلاقيت هيجاني(P =0/001،β=0/360) و نيز ضريب مسير بين انعطاف پذيري شناختي و خلاقيت هيجاني(P =0/001، β=0/388) نيز مثبت و معنادار بود. همچنين ضريب مسير غير مستقيم بين خودتنظيمي انگيزشي و خلاقيت هيجاني(P =0/001 ،β=0/187) مثبت و معناداربود. اين موضوع بيانگر آن است كه خودتنظيمي انگيزشي و انعطاف پذيري شناختي در مجموع 24 درصد از واريانس خلاقيت هيجاني را در دختران دانش آموز تبيين مي كنند.