مروري بر مفهوم شناسي دلبستگي، سبك هاي دلبستگي و ماهيت پذيرش اجتماعي

نظريه دلبستگي بر روابط و پيوندها (به ويژه بلند مدت) بين افراد، از جمله روابط بين والدين و فرزند و بين شركاي عاشقانه تمركز دارد. در دوران اوليه كودكي، اين سبك هاي دلبستگي بر نحوه تعامل كودكان و والدين متمركز است. در بزرگسالي، از سبك هاي دلبستگي براي توصيف الگوهاي دلبستگي در روابط عاشقانه استفاده مي شود. سبك هاي دلبستگي اوليه ما در دوران كودكي از طريق رابطه نوزاد/مراقب ايجاد مي شود. علاوه بر اين، بالبي معتقد بود كه دلبستگي داراي يك جزء تكاملي است و به بقا كمك مي كند. مفهوم سبك‌هاي دلبستگي، نظريه و تحقيقات دلبستگي را كه در دهه‌هاي 1960 و 1970 ظهور كرد، رشد داد. بالبي معتقد بود كه چهار ويژگي متمايز براي دلبستگي وجود دارد: حفظ نزديكي: تمايل به نزديك بودن به افرادي كه به آنها وابسته هستيم. پناهگاه امن: بازگشت به شكل دلبستگي براي راحتي و امنيت در مواجهه با ترس يا تهديد. پايه امنيت: شكل دلبستگي به عنوان يك پايگاه امنيتي عمل مي كند كه كودك مي تواند محيط اطراف را كشف كند. اضطراب جدايي: اضطرابي كه در غياب شكل دلبستگي رخ مي دهد. همچنين منظور از پذيرش اجتماعي، درك فرد از جامعه با توجه به خصوصيات ساير افراد است. پذيرش اجتماعي شامل پذيرش تكثر با ديگران، اعتماد به خوب بودن ذاتي ديگران و نگاه مثبت به ماهيت انسانها است كه همگي آنها باعث ميشوند فرد دركنار ساير اعضاي جامعه انساني، احساس راحتي كند. در اين پژوهش، به مروري بر مفهوم شناسي دلبستگي، سبك هاي دلبستگي و ماهيت پذيرش اجتماعي خواهيم پرداخت.