پيش‌بيني احساس تعلق به مدرسه بر اساس خودكارآمدي ادراك‌شده، جو عاطفي مدرسه و احساس شايستگي اجتماعي - عاطفي دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم

زمينه و هدف: هدف پژوهش حاضر، با هدف پيش‌بيني احساس تعلق به مدرسه بر اساس خودكارآمدي ادراك‌شده، جو عاطفي مدرسه و احساس شايستگي اجتماعي - عاطفي دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم انجام شد. روش‎شناسي: پژوهش حاضر با توجه به موضوع و هدف تحقيق، توصيفي از نوع پژوهش‌هاي همبستگي است، و به لحاظ روش گردآوري داده‌ها روش پيمايشي و به لحاظ نوع داده‌ها كمي است و ابزار مورد استفاده پرسشنامه است. جامعه اين پژوهش، كليه دانش‌آموزان متوسطه دوم شهرستان پلدختر كه در سال تحصيلي 1403-1402 مشغول به تحصيل بودند؛ براي انتخاب نمونه از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي استفاده شد، بر اساس فرمول كوكران نمونه اي با حجم 322 نفر مورد تحليل قرار گرفت.براي انجام پژوهش از ابزارهاي پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه بتي و بري (2005)، پرسشنامه شايستگي هيجاني- اجتماعي دانش‌آموزان زو و ﺟﻲ (٢٠١٢)، پرسشنامه جو عاطفي- اجتماعي مدرسه و مقياس خودكارآمدي عمومي(GSES) استفاده شد به منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها از شاخص‌هاي آمار توصيفي (اندازه‌هاي گرايش مركزي، شاخص‌هاي پراكندگي و ساير شاخص‌هاي توصيفي) و نيز آمار استنباطي (تحليل رگرسيون) از نرم‌افزار SPSS استفاده شد. يافته‎ها: نتايج آزمون نشان داد كه مدل رگرسيون از برازش مناسبي برخوردار مي‌باشد. مقدار F به‌دست‌آمده برابر 48.376 است كه اين مقدار در سطح 0.001 معني‌دار مي‌باشد. بنابراين فرض اصلي اين پژوهش مبني بر اينكه خودكارآمدي ادراك‌شده، جو عاطفي مدرسه و احساس شايستگي اجتماعي- عاطفي مي‌توانند احساس تعلق به مدرسه را پيش‌بيني كنند تأييد مي‌شود.