ااثر بستر كاشت و تنش شوري بر فاميل‌هاي نيمه خواهري متحمل به خشكي چغندرقند

در مطالعات گلخانه‌اي تنش شوري لازم است محيط كشت علاوه بر داشتن ثبات هدايت الكتريكي، از نظر اقتصادي نيز مقرون به صرفه باشد تا در غربالگري ژرم پلاسم بتوان از آن‌ها استفاده كرد. از طرفي با وجود مكانيزم‌هاي مشترك بين تنش‌هايي مثل خشكي و شوري، مي‌توان از ژرم‌پلاسم متحمل به خشكي براي توليد ارقام متحمل به اين تنش‌ها استفاده كرد. لذا دو آزمايش به صورت مجزا طراحي شد. آزمايش اول به صورت فاكتوريل با سه فاكتور در قالب طرح كاملاً تصادفي با چهار تكرار اجرا شد. فاكتور اول شامل 1) خاك لومي 2) پرليت با محلول هوگلند، 3) آبكشت با هوگلند بود. فاكتور دوم تيمار شاهد (آب نرمال منطقه) و سطح شوري 16 دسي زيمنس بر متر، و فاكتور سوم شامل دو ژنوتيپ حساس و متحمل به شوري چغندرقند بود. در آزمايش دوم، تعداد 17 ژنوتيپ‌ در بستر پرليت با محلول هوگلند درشرايط شاهد و شور به ترتيب با هدايت الكتريكي يك و 16 دسي زيمنس بر متر با چهار تكرار مورد آزمون قرار گرفت. در شرايط تنش شوري، مقدار عملكرد گياه در بستر خاك كمتر از پرليت و آبكشت بود زيرا خاك در اثر تنش شوري حدود شش برابر و پرليت حدود دو برابر نسبت به شرايط شاهد، شور شدند. بيشترين مقدار عملكرد به مقدار 3.31 گرم در بوته از محيط آبكشت بدست آمد اما در شرايط شور اين تيمار با پرليت در گروه مشترك قرار گرفت. در آزمايش دوم، بر همكنش شوري در ژنوتيپ بر اكثر صفات كمي و كيفي معني‌دار بود. در مجموع ژنوتيپ‌هاي HSF-91018، HSF-91040، HSF-92870، HSF-92881 و HSF-92884 بر اساس كليه صفات و شاخص تحمل به تنش، به عنوان منابع ژنتيكي متحمل به شوري شناسايي شدند