بهبود دقت موقعيت‌ يابي در ‌يك سامانه واقعيت افزوده سيار

امروزه نياز به اطلاع دقيق از موقعيت مكاني ابزارها، اشخاص و نهاد‌ها به طرز قابل توجهي افزايش ‌يافته است و كاربردهاي بسياري دارد كه از آن جمله مي‌توان به كاربرد آن در واقعيت افزوده اشاره كرد. فناوري واقعيت افزوده اطلاعات تكميلي را به صحنة واقعي (مثل آنچه دوربين نمايش مي‌دهد) اضافه مي‌كند و نسبت اطلاعات به آنچه مشاهده مي‌شود بر پايه سنجش موقعيت مكاني عناصر واقعي موجود در صحنه انجام مي‌شود. هر چه سنجش موقعيت با دقت بيشتري انجام شود، كارايي واقعيت افزوده بيشتر مي‌شود. الگوريتم‌هاي مختلفي براي ‌موقعيت‌يابي ابداع ‌شده‌اند كه امروزه به صورت ابزار عمومي در دسترس كاربران هستند مانند سامانه موقعيت‌ياب جغرافيايي (جي‌پي‌اس)، پيمايش خودكار، شبكه سلولي تلفن همراه و يا ارتباطات بي‌سيم مانند واي‌فاي. دقت الگوريتم‌‌هاي موقعيت‌يابي بسيار به شرايط محيط مورد استفاده، وابسته است. هيچ كدام از اين الگوريتم‌‌ها نمي‌توانند در همه جا و با شرايط محيطي متفاوت دقت بالايي را داشته باشند. در ‌اين مقاله روشي تركيبي جهت سنجش دقيق‌تر موقعيت مكاني ارائه شده است.‌ اين روش با توجه به ميزان خطاي هر كدام از ‌موقعيت‌ياب‌ها و شرايط استفاده، ضرايبي را به آنها اختصاص مي‌دهد و با گرفتن ميانگين وزن‌دار آنها، موقعيت نهايي را به صورت طول و عرض جغرافيايي اعلام مي‌كند. براي سنجش اعتبار ‌اين الگوريتم تركيبي از دو ‌موقعيت‌ياب جغرافيايي و پيمايش خودكار تلفن همراه استفاده شده است. پيمايش خودكار الگوريتمي است ‌كه از حسگر‌هاي تلفن همراه براي ‌موقعيت‌يابي شخص پياده استفاده مي‌كند و براي انواع سبك‌هاي حركتي (سرعت تند، سرعت كند، قدم‌هاي كوتاه، قدم‌هاي بلند و تركيبي از تمام‌اين حركات) آزمايش شده است. براي سنجش اعتبار الگوريتم‌ تركيبي تعداد 300 آزمايش در مسافت‌هاي متفاوت و در شرايط مختلف انجام شده است. نتايج ‌اين آزمايش‌ها نشان مي‌دهد كه الگوريتم پيشنهادي نسبت به استفاده تكي از الگوريتم‌‌هاي موقعيت‌يابي (در اين آزمايش‌ها موقعيت‌ياب جغرافيايي و پيمايش خودكار) نتايج با دقت بيشتري داشته و به عنوان نمونه توانسته است درصد خطاي الگوريتم‌ موقعيت‌ياب جغرافيايي را در شرايط محيطيِ نامناسب، كاهش دهد.