بررسي عوامل موثر بر تاخير در جراحي و افزايش مرگ ومير يك ماهه بيماران دچار شكستگي پروگزيمال فمور در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان شهيد مدني البرز درطي هاي ۱۴۰۰-۱۳۹۹

مقدمه و هدف: با افزايش سن جمعيت، شكستگي لگن در افراد مسن به يك نگراني پزشكي و اجتماعي رو به رشد تبديل شده است.اينكه آيا جراحي زودهنگام اينگونه بيماران مفيد است يا خير، يك بحث طولاني مدت و يك نگراني باليني هميشگي در مديريت بيماران مبتلا به شكستگي لگن است. آنچه ضروري بنظر مي رسد بررسي دستورالعمل هاي  نحوه برخورد با اينگونه بيماران در سيستم هاي مختلف مراقبت هاي بهداشتي است.  لذا اين مطالعه، با هدف بررسي عوامل موثر بر تاخير در جراحي و افزايش مرگ ومير يك ماهه بيماران دچار شكستگي پروگزيمال فمور در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان  شهيد  مدني البرز درطي هاي ۱۴۰۰-۱۳۹۹ انجام شد.مواد و روش‌ها: اين مطالعه به صورت مقطعي تحليلي طي سالهاي ۱۴۰۰-۱۳۹۹  بر روي ۱۲۶ بيمار در  بيمارستان شهيد مدني شهر كرج صورت گرفت. بيماران به شش گروه از نظر زمان طول كشيده تا جراحي(كمتر از ۲۴ ساعت تا بيش از ۱۲۰ ساعت) تقسيم شدند. پس از آن با تماس تلفني و بررسي پرونده بيماران در درمانگاه مرگ و مير و علت آن در يك ماه بعد از جراحي مورد بررسي قرار گرفت. داده ها با استفاده از فرم هاي از پيش طراحي شده و اطلاعات ثبت شده در پرونده بيماران و نيز استفاده از دستگاه و اپراتور يكسان براي هر يك از بيماران جمع آوري شد.يافته‌ها: از بين ۱۲۶ بيمار وارد شده به مطالعه (74.81 %)۱۰۳ نفر زن و (26.18%)۱۳ نفر مرد بودند. 4 بيمار (5.2٪) تحت عمل جراحي فوري قرار گرفتند. 17 نفر (8.13 %) در عرض 24 ساعت پس از پذيرش و 82 نفر (9.64%) بيش از 48 ساعت پس از پذيرش جراحي شدند. نتايج نشان داد كه ميزان مرگ و مير با تأخير بيش از 120 ساعت به شكل معناداري افزايش پيدا مي‌كند. عدم وجود اتاق عمل در دسترس براي جراحي برنامه ريزي شده (3.60 %) شايع ترين علت تاخير جراحي بود. سن بالاتر، زوال عقل و نياز به كمك در فعاليت هاي زندگي روزمره قبل از شكستگي نيز با نرخ بالاتري از عوارض پزشكي همراه بود.نتيجه‌گيري: به طور خلاصه، مطالعه ما نشان داد كه تاخيرهاي بسيار طولاني مدت اقامت بيمار را در بيمارستان افزايش مي دهد و در نتيجه ممكن است خطر مرگ و‌مير و برخي از عوارض پزشكي نيز افزايش پيدا كند.