ارائه استراتژي‌ جهت ارتقاء حس سرزندگي در فضاهاي شهري ‏(نمونه موردي: خيابان امام خميني (ره)- اروميه)‏

در شهرهاي كنوني ايران، اكثر معابر و فضاهاي عمومي محلات كه كانون تعاملات اجتماعي ساكنان محله و عامل ارتقاء يك بافت به محله بوده‌اند، در حد مجاري عبوري تنزل مقام يافتند و زندگي اجتماعي از آن‌ها رخت بر بسته است. به‌گونه‌اي كه بدون هيچ‌گونه بار فرهنگي و اجتماعي به حيات خود ادامه مي‌دهند و اين امر باعث تشديد بحران هويت و عدم سرزندگي در آن‌ها شده است و اين امر نيازمند توجه جدي برنامه‌ريزان شهري در جهت ارتقاء حس سرزندگي در اين فضاها مي‌باشد. هدف اصلي اين پژوهش ارزيابي ميزان اهميت و رضايت از شاخص‌ها و گويه‌هاي سرزندگي در خيابان امام خميني (ره) مي‌باشد كه استراتژي‌هايي براي تقويت آن ارائه مي‌گردد. پژوهش حاضر به لحاظ ماهيت، توصيفي-تحليلي و به لحاظ هدف كاربردي مي‌باشد. جمع‌آوري اطلاعات به‌صورت برداشت ميداني و پرسشنامه‌اي صورت گرفته است. شاخص‌هاي پژوهش شامل شاخص‌هاي فرهنگي-اجتماعي، كالبدي-فضايي و اقتصادي-رفاهي مي‌باشد. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه استفاده‌كنندگان از اين فضاي شهري مي‌باشد كه با استفاده از فرمول كوكران حجم نمونه 384 به دست مي‌آيد كه نمونه‌گيري پژوهش به‌صورت نمونه‌گيري احتمالي تصادفي ساده صورت گرفته است. روايي پرسشنامه‌ها از طريق متخصصين امر و پايايي آن از طريق آزمون آلفاي كرونباخ و با ضريب 0.751 مورد تأييد واقع‌شده است. جهت تجزيه‌وتحليل اطلاعات از مدل واكر (1996) ماتريس رضايت-اهميت استفاده‌شده است تا ميزان رضايت و اهميت هر يك از شاخص‌هاي پژوهش شناسايي و در جهت بهبود وضعيت آن‌ها استراتژي‌هاي پيشنهادي ارائه گردد. نتايج اين پژوهش نشانگر اين است كه در بعد فرهنگي-اجتماعي گويه وجود فضاهاي تجمعي و تعاملات اجتماعي بيشترين ميزان اهميت و گويه امنيت در تردد سواره و پياده بيشترين ميزان رضايت، در بعد كالبدي-فضايي گويه تنوع كاربري‌ها بيشترين اهميت و گويه فعاليت شبانه‌روزي كاربري‌ها بيشترين رضايت و در بعد اقتصادي-رفاهي گويه سهولت دسترسي به حمل‌ونقل عمومي بيشترين اهميت و گويه آسايش رواني بيشترين ميزان رضايت را كسب نموده‌اند.