تحليل و سنجش رابطه بين كاربري زمين و حمل‌و‌نقل شهري بر مبناي شاخصه‌هاي TOD در منطقه 8 مشهد

توسعه حمل‌ونقل عمومي (TOD)، به عنوان يكي از بارز ترين اشكال رشد هوشمند و از مصاديق حمل‌ونقل پايدار محسوب مي شود. روند رشد شهري با كاهش كيفيت خدماتي در نظام حمل‌ونقل كه به حجم ترافيك و نارسايي در خدمات به‌ويژه در كلان‌شهرها افزوده است، چالش‌برانگيز و ناكارآمد به نظر مي‌رسد. هدف مقاله حاضر تحليل رابطه كاربري زمين و حمل‌ونقل در قالب سطح بندي سه ايستگاه مترو منطقه 8 كلان‌شهر مشهد بنام كوهسنگي، شريعتي و بسيج از طريق سنجش شاخصه هاي انتخابي شامل ويژگي‌هاي بلوك، اختلاط كاربري‌ها، معابر سواره، مسيرهاي دوچرخه و تسهيلات حمل‌ونقل در چهارچوب توسعه حمل‌ونقل عمومي‌محور (TOD) است. روش تحقيق اين مقاله توصيفي- تحليلي و نوع آن كمي و كيفي است. جمع آوري داده ها از طريق اسنادي- كتابخانه اي و تكميل پرسشنامه انجام‌شده است. براي تحليل داده ها از روش هاي تحليل فضايي، تحليل سلسله‌مراتبي (AHP) براي سطح بندي ازلحاظ رعايت شاخصه هاي TOD از تحليل سوات استفاده و براي تعيين اولويت ها از ماتريس برنامه ريزي راهبردي كمي (QSPM) بهره‌گيري شده است. نتايج اين تحقيق نشان داد ايستگاه كوهسنگي با امتياز نهايي 0.448 بهترين گزينه ازنظر رعايت شاخصه‌هاي TOD در منطقه 8 شهرداري مشهد است در اولويت بعدي ايستگاه شريعتي با امتياز نهايي 0.312 و ايستگاه بسيج با امتياز 0.240 قرار دارد. بعد از سنجش شاخصه ها و انتخاب ايستگاه نهايي و جداول تحليل راهبرد تهاجمي SO انتخاب و در راستاي اين راهبرد پيشنهاداتي ارائه‌شده است.