ترسيم وضعيت آرماني در مسير عبوديت در حكومت اسلامي از منظر مرتضي مطهري

مسئله ترسيم وضعيت آرماني در مسير عبوديت در حكومت اسلامي از منظر مرتضي مطهري كه آثارش از نظر صحّت و غناى محتوا مورد تأييد امامين انقلاب اسلامي بوده است، ضروري است. به همين منظور مقاله حاضر تلاش دارد بر اساس چهارچوب نظري اسپريگنز شاخصه‌هاي وضعيت آرماني در مسير عبوديت در حكومت اسلامي بر اساس ديدگاه مرتضي مطهري را بررسي نمايد. به اين منظور و با روش تفسير متن به متن به‌عنوان روش عملياتي، سطوح و مراتب مختلف انسان‌ها در سه دسته (مقرّبين، اصحاب اليمين و مكذّبين) تبيين شد. بر اساس اين تقسيم‌بندي، مهم‌ترين بحران در مسير عبوديت، فاجر و مكذب شدن انسان است و دلايل بحران در مسير عبوديت عبارت‌اند از: خواسته‌هاي صِرف مادي و تكذيب معاد و آخرت. تصوير مطلوب و آرماني انسان در مسير عبوديت زماني رخ مي‌دهد كه انسان به مرتبه و مقام ابرار و سپس مقربين برسد. راه‌حل برطرف‌كردن اين مسائل در شكل‌گيري حكومت اسلامي به‌عنوان نهاد و تقويت جايگاه علما و نوابغ به‌عنوان افراد تأثيرگذار در جامعه، است. هر علم مفيد و نافع براى جامعه اسلامى با محوريت كتاب و سنت و اجتهاد، منابع الگوي حكومت اسلامي در مسير عبوديت در حكومت اسلامي محسوب مي‌شود. هدف غاييِ حكومت اسلامي در مسير عبوديت، لزوم هماهنگى در رشد ارزش‌هاي انسانى و رساندن انسان  به كمال الهي است. ابعادي كه حكومت اسلامي مي‌تواند جهت رسيدن به هدف مذكور فعاليت كند عبارت‌اند از: بُعد معرفتي، معنوي و احكام.