كاربرد رويكرد تحليل سلسله مراتبي در اولويت‌بندي مشكلات آموزش باليني از ديدگاه اساتيد باليني و متخصصين آموزش پزشكي

مقدمه: كيفيت آموزش باليني از مهمترين مولفه‌هاي آموزشي براي پرورش مهارت‌هاي باليني است. شواهد نشان مي‌‍دهد كه آموزش باليني همراه با مشكلات فراواني است و تلاش براي رفع آنها از اولويت‌هاي متخصصين آموزش پزشكي مي‌باشد. هدف اين پژوهش شناسايي  مشكلات آموزش باليني و رتبه‌بندي مشكلات از ديدگاه اساتيد باليني و متخصصين آموزش پزشكي  با به كارگيري روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) بود. روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي توصيفي-تحليلي، 40 نفر (32 استاد باليني و 8 متخصص آموزش پزشكي) وارد مطالعه شدند. مشاركت‌كنندگان به‌صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. در اولين فاز با استفاده از مرور متون جامع، مشكلات آموزش باليني شناسايي، غربالگري و اولويت‌بندي شد. در دومين فاز، با استفاده از الگوي AHP مهمترين مشكلات به ترتيب اولويت مشخص شدند. روايي و پايايي پرسشنامه‌ها با استفاده از اعتبار محتوا و آزمون مجدد كسب گرديد. داده ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 21 شامل ميانگين و انحراف معيار، درصد و فراواني و نرم‌افزار expert choice نسخه 11 مورد تجزيه‌و‌تحليل قرار گرفتند. نتايج: مرور متون جامع منجر به شناسايي 47 مشكل شد. در بررسي اوليه، 17 مشكل كم‌اهميت حذف گرديد و 30 مشكل توسط متخصصين آموزش پزشكي رتبه‌بندي شدند. يافته‌ها نشان داد كه عدم وجود انگيزه در دانشجويان (2.45±7.82)، همزماني راند كاري و آموزشي (2.20±7.79) و نامناسب بودن روش‌هاي ارزشيابي باليني (2.45±7.49) رتبه‌هاي يك تا سه را به خود اختصاص دادند. در مرحله دوم، 32 استاد باليني با انجام مقايسه زوجي به اولويت‌بندي نهايي مشكلات پرداختند. نتايج الگوي AHP نشان داد كه تعداد زياد دانشجويان با وزن 0.248 در سطح اول، كمبود فضاي آموزشي-درماني با وزن 0.183 در سطح دوم و در سطح سوم فقدان انگيزه شغلي با وزن 0.103 به‎عنوان با اهميت‌ترين مشكلات شناخته شدند. نتيجه‌گيري: ارتقاي مستمر كيفيت آموزش باليني مستلزم شناسايي مشكلات و اولويت‌بندي آنها با استفاده از روش‌هاي علمي جهت انجام اقدامات اصلاحي مناسب است. برنامه‌ريزي جهت مديريت راندهاي پرازدحام يكي از مهمترين اولويت‌هاي دانشگاه‌هاي علوم پزشكي كشور است.