طراحي مدل توسعۀ پايدار اجتماعي براساس موانع اجتماعي در شهرستان بشاگرد

امروزه، مباحث توسعه پايدار يكي از حوزه‌هاي مدنظر در جوامع مختلف است و در اين بين، پايداري اجتماعي به دليل تأثير بسياري كه مي‌تواند بر سطح رفاه مردم داشته باشد، از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است. با وجود اهميت زياد، درمورد جوانب و ابعاد پديده پايداري اجتماعي با توجه به شرايط بومي مناطق مختلف آگاهي محدودي وجود دارد و به‌نوعي تاحدودي در تحقيقات علمي از پژوهش‌كردن در اين حوزه غفلت شده است؛ ازاين‌رو هدف تحقيق، طراحي مدل توسعه پايدار اجتماعي براساس موانع اجتماعي در شهرستان بشاگرد بود. تحقيق حاضر از نظر هدف كاربردي-توسعه‌اي و در زمره تحقيقات آميخته بود. در مرحله كيفي، از روش (مضمون) براي طراحي مدل استفاده شد. با 20 نفر از اساتيد و كارشناسان زمينه توسعه و پايداري شهري و اجتماعي در دانشگاه‌ها و سازمان ميراث فرهنگي كه با روش قضاوتي و هدفمند انتخاب شدند، مصاحبه نيمه‌ساختاريافته انجام شد. براساس يافته‌ها، پايداري اجتماعي شامل مؤلفه‌هاي كالبدي (امكانات شهري)، عدالت اجتماعي، آموزشي و پژوهشي و زيست‌محيطي و مشاركتي است. در بخش كمّي به‌منظور تحليل داده‌ها و تعيين سطوح و رتبه برخورداري شهرستان بشاگرد، از تلفيق تكنيك‌هاي آزمون تي و شاخص‌هاي توصيفي استفاده شد. در اين تحقيق جمعيت شهرستان بشاگرد در قالب دو منطقه شهري و روستايي بررسي شد. براي تعيين حجم نمونه به جدول مورگان استناد شد و با توجه به نامحدود بودن جامعه آماري، حداكثر تعداد نمونه معادل 384 نفر در نظر گرفته شده است. براساس يافته‌ها، خروجي آزمون تي نشان داد كه در سطح معنا‌داري 95 درصد فرضيه پژوهش تأييد شد كه بدين مفهوم است كه عوامل اجتماعي بر توسعه‌نيافتگي شهرستان بشاگرد مؤثر بوده است. همچنين براساس نتايج آزمون فرضيه‌ها، شهرستان بشاگرد از نظر ابعاد پايداري اجتماعي شرايط چندان مطلوبي ندارد.