بحران ناشي از اندوه زيست‌محيطي: مقابله با روان زخم زيست‌محيطي و احساس آخرالزماني در رمان آزادي اثر جاناتان فرنزن

چكيدهامروزه نقش محيط زيست در ادبيات انكارناپذير است. با وجود بحران‌هاي زيست‌محيطي اخير، پردازش معضلات زيست‌محيطي در ادبيات ضروري مي‌باشد. اين مقاله بر رابطهٔ بين محيط زيست و روان‌زخم مبتني است و با محوريت احساس آخرالزماني، به بررسي رمان آزادي جاناتان فرنزن (1959) مي‌پردازد. فرنزن، درآزادي، با نگاهي موشكافانه به طبيعت، نقش به سزايي در مطالعات محيط زيستي ايفا مي‌كند. وي آزادي را به‌گونه‌اي تصويرسازي مي‌كند كه گامي مؤثر در بيداري انسان‌ها براي نجات طبيعت به شمار مي‌آيد. خوانش اين مقالهٔ ميان‌رشته‌اي، بر اساس تركيب نقد بوم‌گرا، روان‌زخم و احساس آخرالزماني است. براي تحقق اين امر، مفهوم آخرالزمان زيست‌محيطي لارنس بيوئل استفاده ‌شده است. از منظر بيوئل آخرالزمان زيست‌محيطي يگانه استعارهٔ قدرتمند و استادانهٔ قرن حاضر است؛ زيرا اكثر مردم هنوز اين واقعيت را كه محيط زيست در معرض نابودي كامل است ، قبول ندارند و به جديت اين بحران واقف نيستند. انعكاس اندوه زيست‌محيطي دررمان آزادي نشان مي‌دهد كه فرنزن در صدد است تا با تغيير نگرش به محيط زيست، در بهبود اوضاع طبيعت گامي مؤثر بردارد. يگانگي فزنزن با طبيعت جلوه‌گر بازتاب مسائل زيست‌محيطي در آزادي است. هدف وي، كمك به بيداري جهاني انسان‌ها و ترغيب آنان براي ياري‌رساني به موجوداتي است كه خود قادر به نجات خويش نيستند.