تأثير جهت برس‌كاري و عمليات بازپخت بر ريزساختار و استحكام حاصل از فرايند اتصال نورد تجمعي آلياژ آلومينيم AA6061

فرايند اتصال نورد تجمعي (ARB) يكي از روش‌هاي تغييرشكل پلاستيك شديد است كه با اعمال كرنش‌هاي پلاستيك شديد سعي در ريزدانه‌كردن مواد و توليد مواد نانوساختار در حد چند 10 نانومتر يا ساختار فوق‌ريزدانه حدود 100 نانومتر دارد. در اين پژوهش، تأثير جهت برس‌كاري سطح پيش از نورد و همچنين انجام عمليات حرارتي بازپخت بر استحكام اتصال حاصل از فرايند اتصال نورد تجمعي و سطح شكست آلياژ آلومينيم AA6061 بررسي شد. بدين‌منظور، برس‌كاري سطح ورق‌ها در جهت نورد (RD)، جهت عرضي نورد (TD) و تركيب آن‌ها (RD-TD) انجام شد. همچنين، فرايند اتصال نورد تجمعي تا 5 سيكل انجام شد. عمليات بازپخت پس از سيكل اول و در دماي 415 درجه سلسيوس به‌مدت 2 ساعت انجام شد. استحكام اتصال با استفاده از آزمايش لايه‌كني بررسي شد. پروفيل سختي در مقطع ضخامت نمونه‌ها انجام شد. نتايج نشان مي‌دهد كه برس‌كاري سطح و در جهت نورد (RD) با استحكام متوسط 60/0 نيوتن بر ميلي‌متر (N/mm) در مقايسه با دو جهت ديگر بهترين اتصال را دارد. بررسي سطوح شكست با استفاده از تصاوير ميكروسكوپ الكتروني روبشي (SEM) حاكي از وجود مناطق اتصال مكانيكي بيشتر و وسيع‌تر در اين نمونه است. همچنين، انجام عمليات بازپخت پس از هر سيكلِ اتصال نورد تجمعي باعث بهبود استحكام اتصال مي‌شود.