مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر شفقت خود و زوج درماني هيجان مدار بر تجربيات آزار ديدگي در زنان قرباني خشونت خانگي در تعامل با خودجرحي

مقدمه: خشونت خانگي جزء مسائل اجتماعي با قدمت جامعه است و به سبب گستردگي اثر آن، آسيب‌شناسي و درمان اين پديده همواره مورد توجه درمانگران بوده است. هدف از انجام اين پژوهش بررسي مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر شفقت خود و زوج درماني هيجان مدار بر تجربيات آزار ديدگي در زنان قرباني خشونت خانگي در تعامل با خود جرحي بود. روش كار: روش اﻳﻦ پژوهش از ﻧﻮع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون با گروه كنترل همراه با مرحله پيگيري 2 ماهه بود. جامعه آماري زنان متاهل قرباني خشونت خانگي مراجعه كننده به بهزيستي شهر تهران در سال 1401 بود. تعداد 60 نفر انتخاب و سپس به شيوه تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و يك كنترل جايگزين شدند. گروه هاي آزمايش تحت درمان مبتني بر شفقت خود و درمان هيجان مدار قرار گرفتند. از پرسشنامه همسرآزاري، سياهه خودجرحي و پرسشنامه كودك آزاري ايراني به منظور گردآوري اطلاعات استفاده شد. ‌براي تحليل داده‏ها از به‌دست‌ آمده از تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر با نرم افزار SPSS استفاده شد.يافته ها: نتايج نشان داد هر دو مداخله مذكور اثربخشي معناداري بر تجربيات آزار ديدگي داشته است(0.05 P). نتايج آزمون تعقيبي نشان داد كه زوج درماني هيجان مدار اثربخشي بيشتري دارد(0.05 P).نتيجه گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر، مي ‏توان گفت كه درمان مبتني بر شفقت خود و زوج درماني هيجان مدار مي توانند به عنوان شيوه هاي درماني مناسب براي بهبود تجربيات آزار ديدگي زنان قرباني خشونت خانگي به كار برده شوند.