مقايسه‌اثر روش‌هاي گوناگون تمرين هوازي روي نوار گردان بر بيان ژن‌هاي آنژيوژنزي بافت چربي موش‌هاي صحرايي

زمينه و هدف: گسترش بافت چربي به ميزان آنژيوژنز آن بستگي دارد و فعاليت‌هاي ورزشي بر عوامل آنژيوژنيك گوناگون در اين بافت تأثيرگذارند. با گسترش بافت چربي و آديپوژنز، شبكه‌مويرگي متراكم و بسته در اين بافت تشكيل مي‌شود كه مي‌تواند عوامل آنژيوژنيك را سركوب كند. در صورت وجود شبكه‌مويرگي گسترده و عوامل آنژيوژنيك مانند VEGF-A در اين بافت، مي‌توان از گسترش بافت چربي پيشگيري كرد. هدف از اين تحقيق، بررسي و مقايسه‌اثر انواع تمرينات استقامتي بر بيان ژن‌هاي آنژيوژنيك عامل رشد اندوتليال عروق (VEGF-A) و ترومبوسپوندين-1 (TSP-1) بافت چربي زيرجلدي موش‌هاي صحرايي بود.مواد و روش‌ها: در اين پژوهش تجربي، ۳۲ سر موش صحرايي نر ويستار با سن هشت هفته و وزن 33 ± 237 گرم به‌صورت تصادفي به چهار گروه مساوي كنترل، تمرين هوازي تداومي فزاينده با شدت بالا (HIT)، تمرين هوازي تداومي با شدت متوسط (MIT) و تمرين هوازي تناوبي با شدت بالا (HIIT) تقسيم شدند. تمرينات روي نوار گردان شامل هشت هفته و پنج جلسه در هفته بود، به‌طوري‌كه تمرين HIT شامل دويدن با سرعت ۲۰ متر بر دقيقه يا با شدت 65 درصد اكسيژن مصرفي بيشينه (VO2max)، با شيب فزاينده‌تدريجي به مدت 30 دقيقه بود. تمرين MIT شامل دويدن با شدت 65 درصد VO2max به مدت 37 دقيقه بود و تمرين HIIT شامل چهار وهله تناوب شديد با زمان چهار دقيقه دويدن با شدت ۹۰ تا ۱۰۰ درصد VO2max و چهار وهله تناوب كم شدت با زمان سه دقيقه با ۵۰ تا ۶۰ درصد VO2max (روي‌هم‌رفته ۲۸ دقيقه) بود. در نهايت، 48 ساعت پس از آخرين جلسه‌تمريني، بافت چربي زيرجلدي جدا و  بيان ژن‌هاي VEGF-A و TSP-1 در بافت چربي زيرجلدي با روش RT-qPCR اندازه‌گيري شد. داده‌هاي حاصل با استفاده از آزمون تحليل واريانس يكراهه و آزمون تعقيبي توكي تجزيه‌وتحليل  و سطح معناداري 0.05 P در نظر گرفته شد.نتايج: يافته‌ها نشان داد كه هر سه مداخله‌تمريني موجب افزايش معنادار بيان ژن VEGF-A در بافت چربي زيرجلدي شد، ولي تنها تمرين HIT به‌طور معناداري بيان TSP-1 را در اين بافت كاهش داد (0.05 P). همچنين افزايش بيان VEGF-A در پي تمرين HIT در مقايسه با HIIT به‌طور معناداري بيشتر بود (0.05 P).نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي اين تحقيق، تمرين هوازي تداومي پرشدت و فزاينده، شايد مطلوب‌ترين روش تمريني براي افزايش رگ‌زايي در بافت چربي زيرپوستي به‌شمار ‌رود. اين نوع تمرينات، با بهبود خون‌رساني به بافت چربي مي‌توانند در كاهش توده‌چربي مؤثر واقع شوند.