مقايسه اثربخشي روان‌درماني مبتني بر روايت‌درماني و درمان شناختي رفتاري بر افزايش معناي زندگي بيماران وابسته به مواد افيوني پس از سم‌زدايي

مقدمه: نبود معناي زندگي يكي از عواملي است كه مي‌تواند بر موفقيت درمان بيماران وابسته به موادمخدر اثرگذار باشد. به ‌همين دليل، شناسايي درمان‌هاي مؤثر و مداخله‌هاي روان‌شناختي در اين رابطه از اهميت بسزايي برخوردار است. در نتيجه، هدف از اين مطالعه مقايسه اثربخشي روان‌درماني مبتني بر روايت‌درماني و درمان شناختي رفتاري بر افزايش معناي زندگي بيماران وابسته به مواد افيوني پس از سم‌زدايي است.روش كار: اين پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود و جامعه آماري آن بيماران مراكز دولتي درمان اعتياد شهر بجنورد در سال 1401 بودند. 45 نفر از بين افراد جامعه آماري، به‌روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در سه گروه 15نفره، شامل دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل جاي‌دهي شدند. ابزار استفاده‌شده در اين پژوهش پرسش‌نامه معناي زندگي استگر و همكاران (2006) بود. گروه‌هاي آزمايش 8 جلسه 90‌دقيقه‌اي به‌طور جداگانه، تحت روان‌درماني مبتني بر روايت‌درماني و درمان شناختي رفتاري قرار گرفتند و گروه كنترل آموزشي نديد. داده‌ها به‌روش تحليل واريانس اندازه‌گيري‌هاي مكرر و آزمون تعقيبي بنفروني، در نرم‌افزار SPSS25 تحليل شدند.يافته‌ها: نتايج حاكي از اثربخشي هر دو روش روايت‌درماني و درمان شناختي رفتاري بر افزايش معناي زندگي بود (0.001 P). به اين صوت كه هر دو رويكرد موجب افزايش معناي زندگي بيماران شد و اثربخشي روايت‌درماني هم در پس‌آزمون و هم در دوره پيگيري، بيش از درمان شناختي رفتاري بود (0.05 P). نتيجه‌گيري: نتيجه اين پژوهش نشان مي‌دهد كه مي‌توان از روش روايت‌درماني و درمان شناختي رفتاري براي افزايش معناي زندگي بيماران وابسته به مواد افيوني استفاده كرد.