بررسي كيفيت رابطة ميان انسان و خداوند در رويكرد عرفاني نيكوس كازانتزاكيس

ادبيات در اصطلاح عام، زبان عمومي فرهنگ‌ها، نقطة اتصال جان‌هاي فرهمند و سرمايه‌داران معنا در تاريخ حيات انسان بوده است. در همين راستا ادبيات عرفاني، در طي سده‌هاي متمادي، حلقة واصل هزاران روح سرشار از شور و ارادت به ماوراء و معنويت بوده و از گوشه‌هاي گونه‌گون جهان انساني، جان‌هاي هم‌دغدغه را به شاهراه عرفان راه نموده و با آثار مكتوب، ضمير تشنگان را سيراب كرده است. نيكوس كازانتزاكيس در جايگاه يك اديب با مجموعه‌اي از آثار متعدد ادبي و عرفاني در حوزة ادبيات معاصر جهاني، نمونه‌اي از آن دست سرگشتگان و دل‌آشوبان عصيانگري است كه ادبيات عرفاني، جولانگاه قلم اوست. اين مقاله ضمن بررسي عمومي آثار و واكاوي نظرگاه عرفاني كازانتزاكيس، كيفيت رويكرد او را در ارتباط با رابطة عرفاني انسان و خدا، با روش توصيفي ـ تحليلي مورد مطالعه قرار مي‌دهد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه نگرش معنوي كازانتزاكيس به جهان، خداوند و انسان در خلق آثار او اثربخشي نماياني دارند. او در بيان ارتباط انسان با خدا از عشق، رهايي از تعلقات، جدال ميان جسم و روح، رنج‌هاي وجودي انسان و مواجهة دروني با خدا سخن مي‌گويد و از مرگ به‌ عنوان پديده‌اي فرا جسماني كه موجب جاودانگي روح انسان و وصال او با خداست، استدلال مي‌كند.