تأثير سطوح فعاليت بدني و باليدگي جسماني بر شايستگي حركتي كودكان شهر تهران

سابقه و هدف: سلامت جسماني از مهم‌ترين سرمايه‌هاي انساني است و شايستگي حركتي مي‌تواند موجب ارتقاي اين امر شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير سطوح فعاليت بدني و باليدگي جسماني بر شايستگي حركتي كودكان 11-8 ساله شهر تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع مقطعي - تحليلي بود. جامعه آماري، كودكان 11-8 ساله شهر تهران بودند كه 205 نفر (105 دختر و 100 پسر) از آن‌ها به‌صورت تصادفي انتخاب شدند. ارزيابي سطح فعاليت بدني با استفاده از پرسشنامه بين‌المللي سطح فعاليت بدني (Physical Activity Questionnaire for Children)، شاخص باليدگي جسماني ازطريق روش خميس - روشه و شايستگي حركتي با استفاده از آزمون شايستگي حركتي (TMC) ارزيابي شد. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس چندعاملي و آزمون تعقيبي بونفروني تحليل شد.نتايج: نتايج تحليل واريانس چندعاملي نشان داد كه اثر اصلي سطح فعاليت بدني معنادار نمي‌باشد (0/74=P). كودكان با باليدگي ديررس در هر سه سطح فعاليت بدني داراي ميانگين شايستگي حركتي بهتري بودند. كودكان با سطح فعاليت بدني بالا داراي ميانگين شايستگي حركتي بهتري نسبت به كودكان با سطح فعاليت بدني متوسط و پايين بودند. اثر اصلي سطوح باليدگي جسماني، معنادار بود (0/001 =P). نتيجه‌گيري: پيشنهاد مي‌شود به‌منظور رشد شايستگي حركتي، برنامه جامع و كاربردي در مدارس جهت افزايش سطح فعاليت بدني و مهارتي در كودكان تدوين شود.