اندومتريوز و نقش بالقوه بيوماركرها در تشخيص و درمان آن: مطالعه مروري روايتي

ضايعاتي كه از بافت آندومتر در اندام‌هاي خارج رحمي مانند صفاق لگن، تخمدان‌ها و روده‌ها منشأ مي‌گيرد، اندومتريوز ناميده مي‌شود. اين شرايط كه در ارتباط با ناباروري است، در بيشتر خانم‌ها با درد مزمن همراه است. اگرچه علت دقيق اين عارضه هنوز بطور كامل مشخص نشده اما عوامل ايمونولوژيكي، هورموني و نورولوژيكي در مكانيسم هاي ايجادكننده علائم آن دخيل هستند. روش استاندارد طلايي براي تشخيص اين بيماري، لاپاروسكوپي است كه به‌دليل تهاجمي بودن آن، تشخيص اين بيماري را به‌طور متوسط 11-7 سال به‌تاخير مي‌اندازد كه ممكن است عواقب جبران ناپذيري را به دنبال داشته باشد. بنابراين، همواره نياز به بيوماركرهاي غيرتهاجمي براي تشخيص زودهنگام بيماري وجود دارد. در مطالعه مروري حاضر به ارزش تشخيصي miR ها در اندومتريوز پرداخته شد. بيان تعدادي از miR ها در بافت و سرم بيماران مبتلا به آندومتريوز به دلايل مختلفي افزايش مي‌يابد، كه بررسي سريع اين بيوماركرها مي‌تواند با جلوگيري از عوارض آسيب زا، به تشخيص زودهنگام و غيرتهاجمي اين بيماري كمك كند. در مجموع، شناسايي ژن‌هايي كه با بيماري اندومتريوز در ارتباط هستند اگرچه دشوار است اما مي‌تواند در تشخيص و پيش‌آگهي و مديريت درمان اين بيماري بسيار كمك كننده باشد. در اين مطالعه مروري روايتي، در ابتدا، طبقه‌بندي و بررسي علائم باليني و همچنين فرضيه‌هاي موجود در مورد علت آندومتريوز بررسي مي‌شود و در نهايت انواع بيوماركرهايي كه داراي حساسيت و ويژگي‌هاي قابل قبولي براي تشخيص آندومتريوز هستند، معرفي مي‌گردند.