مقايسه تاثير تمرين تناوبي با شدت بالا و تمرين تداومي با شدت متوسط بر عوامل كارديومتابوليك در بيماران ديابتي نوع دو: يك مرور نظام‌مند و فراتحليل

زمينه و هدف: تاثيرات مفيد انواع تمرينات ورزشي به عنوان يكي از مداخلات سبك زندگي در مديريت ديابت نوع دو مطرح است. هدف اين مطالعه مروري نظام‌مند و فراتحليل، مقايسه تاثير تمرينات تناوبي با شدت بالا و تداومي با شدت متوسط بر عوامل كارديومتابوليك در ديابت نوع دو بود. روش‌ها: جستجوي سيستماتيك مقالات انگليسي و فارسي منتشر شده در پايگاه‌هاي اطلاعاتيPubMed ،Web of Science،Scopus ، SID و Magiran تا آگوست سال 2023 انجام شد. انجام جستجو با استفاده از كلمات كليدي high-intensity interval training ، moderate-intensity continuous exercise ، cardiometabolic factors و type 2 diabetes بود. فراتحليل براي مقايسه‌ تاثير تمرينات تناوبي و تداومي بر عوامل كارديومتابوليك در ديابت نوع دو انجام گرفت. تفاوت ميانگين و فاصله اطمينان 95% (CI) با استفاده از مدل اثر تصادفي محاسبه شد. ناهمگوني با استفاده از آزمون I2 و سوگيري انتشار با تحليل بصري فونل پلات و آزمون Egger بررسي شدند. يافته‌ها: در مجموع 10 مطالعه شامل 11 مداخله ورزشي و 271 آزمودني مبتلا به ديابت نوع دو فراتحليل شدند. تمرينات تناوبي سبب كاهش معني‌دار انسولين ناشتا ]0/001P=، ‌(1/25- الي 0/6-) 0/93-=[SMD، مقاومت به انسولين ]0/001P=، (1/03- الي 0/43-) 0/73-=‌[WMD‌، فشارخون سيستولي ]0/04=P‌، (6/29- الي 0/01-) mmHg 3/15-=‌[WMD، نسبت به تمرينات تداومي در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو شد. گلوكز ناشتا ]0/2P=، (7/97- الي 2/14) mg/dL2/91-=[WMD، فشارخون دياستولي ]0/5P=‌، (0/77- الي 1/56)mmHg 0/3=‌[WMD و حداكثر اكسيژن مصرفي ]0/05=P‌، (0/004- الي 0/99) 0/49=SMD[ در تمرينات تداومي و تناوبي در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو تفاوت معني‌داري نداشتند. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد كه تمرينات تناوبي نسبت به تمرينات تداومي، يك روش تمريني مناسب با زمان كارآمد براي بهبود عوامل كارديومتابوليك در بيماران مبتلا به ديابت نوع باشد.