اثربخشي روان‌درماني مثبت‌نگر بر ناگويي هيجاني و افكار منفي تكرارشونده در بيماران قلبي- عروقي

مقدمه: باتوجه به نقش مشكلات روان شناختي در ابتلا و عود بيماري قلبي -عروقي در افراد، ضروري است تا ضمن شناسايي اين عوامل، نسبت به درمان آنها اقدام نمود. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي روان درماني مثبت نگر بر ناگويي هيجاني و افكار منفي تكرارشونده در بيماران قلبي -عروقي انجام شد. روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي، طرح پيش آزمون -پس آزمون با گروه گواه و مرحله پيگيري 3 ماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي بيماران قلبي -  عروقي مراجعه‌كننده به بيمارستان قلب امام رضا (ع) شهر مشهد در سال 1400 بودند. از بين آنها 30 نفر (14 مرد و 16 زن) به روش نمونه گيري هدفمند، به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر)، گمارده شدند. افراد گروه آزمايش، روان درمان مبتني بر ديدگاه روانشناسي مثبت نگر را در 6 جلسه، 60 دقيقه اي به صورت انفرادي، دريافت كردند. جهت جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه هاي آلكسي تيميا تورنتو - 20 (بگبي و همكاران، 1994) و افكار منفي تكرارشونده (مك اوي و همكاران، 2010)، استفاده شد. داده هاي پژوهش با استفاده از آزمون تحليل واريانس مكرر، تحليل شد. يافته‌ها: باتوجه به نتايج پژوهش، در نمره هاي متغير نارسايي هيجاني و مؤلفه هاي آن شامل؛ دشواري در شناسايي احساسات، دشواري در توصيف احساسات و تفكر عيني و متغير افكار منفي تكرار شونده، با توجه به اثر اصلي مراحل زماني، اثر اصلي مداخله روان‌درماني و همچنين اثر تعاملي مراحل زماني با مداخله روان درماني، تفاوت معناداري مشاهده شد (0.01 P). نتيجه‌گيري: روان درماني مثبت نگر بر كاهش ناگويي هيجاني و افكار منفي تكرار شونده در بيماران قلبي -  عروقي داراي اثربخشي و كارايي بود.