مدل پيش‌بيني سازگاري رواني - اجتماعي با بيماري بر اساس رفتارهاي ارتقادهنده سلامت با ميانجي‌گري شفقت به خود در بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل پيش‌بيني سازش‌يافتگي رواني- اجتماعي با بيماري بر اساس رفتارهاي ارتقادهنده سلامت با ميانجي گري شفقت به خود در بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير صورت پذيرفت. روش: روش پژوهش، توصيفي- همبستگي و تحليل مسير بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل بيماران مبتلا به سندرم روده تحريك پذير بودند كه در فصل پاييز و زمستان سال 1400  به مراكز درماني و متخصصين گوارش شهر اصفهان مراجعه كرده بودند. نمونه آماري شامل 340 بيمار مبتلا به سندرم روده تحريك‌پذير بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده شامل مقياس سازش‌يافتگي رواني- اجتماعي با بيماري (دروگيتس، 1986) (PSADS)، پرسشنامه رفتارهاي ارتقادهنده سلامت (والكر و همكاران، 1987) (HPLQ) و پرسشنامه شفقت به خود (نف، 2003 (SCQ) بود. تحليل داده‌ها با استفاده از تحليل مسير و آزمون بوت استراپ صورت گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد رفتارهاي ارتقادهنده سلامت، شفقت به خود و سازش‌يافتگي رواني-اجتماعي با بيماري داراي رابطه معنادار است (0.01 p). همچنين رفتارهاي ارتقادهنده سلامت و شفقت به خود بر سازش‌يافتگي رواني- اجتماعي با بيماري داراي اثر مستقيم معنادار است (0.01 p). علاوه بر اين نتايج بوت استراپ نشان داد كه شفقت به خود در رابطه بين رفتارهاي ارتقادهنده سلامت با سازش‌يافتگي رواني- اجتماعي با بيماري داراي نقش ميانجي‌گري معنادار است (0.01 p). همچنين مدل از برازش مناسبي برخوردار بود. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج پژوهش، شفقت به خود داراي نقش ميانجي معنادار بين رفتارهاي ارتقادهنده سلامت با سازش‌يافتگي رواني- اجتماعي با بيماري است.