اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر بر ابرازگري هيجاني و عملكرد جنسي زنان نابارور

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر بر ابرازگري هيجاني و عملكرد جنسي زنان نابارور صورت پذيرفت. روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه انجام شد. دوره پيگيري نيز دوماهه اجرا شد. جامعه آماري شامل زنان نابارور مراجعه كننده به كلنيك ناباروري بيمارستان مادر و كودك، كلنيك ناباروري ثمر و كلينيك زنان و زايمان و درمان ناباروري دكتر كارگر شهر شيراز در فصل زمستان سال 1400 بود. در اين پژوهش تعداد 36 زن نابارور با روش نمونه‌گيري داوطلبانه انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه­هاي آزمايش و گواه جايدهي شدند. زنان نابارور حاضر در گروه آزمايش درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر را طي دو و نيم ماه در 10 جلسه دريافت نمودند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه ابرازگري هيجاني (EEQ) (كينگ و آمونز، ۱۹۹۰) و پرسشنامه عملكرد جنسي (SFQ) (كراسكيان موجمباري و كيب‌اله، 1393) بود. داده‌هاي جمع‌آوري‌شده به شيوه تحليل واريانس آميخته با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS23 مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر بر ابرازگري هيجاني (0001 P؛ 0.54=Eta؛ 39.82=F) و عملكرد جنسي (0001 P؛ 0.49=Eta؛ 31.88=F) زنان نابارور تأثير معنادار دارد. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه درمان فراتشخيصي يكپارچه‌نگر با بهره‌گيري از شناسايي هيجان‌ها، آگاهي هيجاني، ارزيابي مجدد شناختي و شناسايي الگوهاي اجتناب از هيجان مي‌تواند به عنوان يك درمان كارآمد جهت بهبود ابرازگري هيجاني و عملكرد جنسي زنان نابارور مورد استفاده قرار گيرد.