رابطه باورهاي فراشناختي و خوددلسوزي با مشكلات تغذيه‌اي بيماران مبتلا به ديابت

مقدمه: بيماري ديابت يكي از شايع‌ترين بيماري‌هاي متابوليكي است كه بر ابعاد مختلف زندگي فرد مبتلا تاثير مي‌گذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين باورهاي فراشناختي و خوددلسوزي با مشكلات تغذيه‌اي بيماران مبتلا به ديابت انجام‌ شده است. روش: روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود كه تعداد 167 نفر از  بيماران ديابتي مجتمع آموزشي - درماني امام علي (ع) در شهر كرج با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. پرسشنامه مورد استفاده  شامل سه پرسشنامه استاندارد اختلالات خوردن گارنر (۱۹۸۳)، پرسشنامۀ باورهاي فراشناختي ولز (۱۹۹۷) و پرسشنامۀ خوددلسوزي نف (۲۰۰۳) مي‌باشد. يافته‌ها: از آزمون همبستگي پيرسون و آزمون رگرسيون خطي چندمتغيري و از طريق نرم‌افزار SPSS 23 جهت تحليل داده­ها استفاده شد. بر اساس نتايج مشاهده‌شده رابطه بين باورهاي فراشناختي و خوددلسوزي با مشكلات تغذيه‌اي بيماران مبتلا به ديابت معنادار است (P 0/01 ). در تحليل رگرسيون گام­به­گام، در گام اول، متغير فراشناخت به ميزان 11/8% و در گام دوم با اضافه‌شدن متغير خوددلسوزي ۱۰% به توان پيش­بيني معادله افزوده شد. در مجموع حدود 21/8% از واريانس مشكلات تغذيه‌اي از طريق باورهاي فراشناختي و خوددلسوزي پيش‌بيني شد (P 0/01 ). نتيجه‌گيري: به‌طور كل نتايج نشان داد باورهاي فراشناختي و خوددلسوزي در پيش‌بيني مشكلات تغذيه بيماران ديابتي موثر است. همچنين نتايج بيانگر اين بود كه باورهاي فراشناختي اثر قوي‌تري بر مشكلات تغذيه‌اي دارد.