بررسي اثربخشي درمان شناختي - رفتاري بر كاهش سطوح اضطراب و نگراني آسيب شناختي بيماران زن مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس با تشخيص اختلال اضطراب فراگير

مقدمه: بيماري ام اس يكي از اختلالات ناتوان‌ كنندۀ عصب ‌شناختي مي‌باشد كه علاوه بر اختلالات عصبي - حركتي با علايمي چون اضطراب، ضعف و كاهش قدرت حل مشكل بروز مي‌كند و باعث اختلالات جسمي و رواني متعددي مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان شناختي - رفتاري بر كاهش سطوح اضطراب و نگراني آسيب شناختي بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس (MS) با علايم اختلال اضطراب فراگير انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر، طرح نيمه آزمايشي با پيش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل 40 زن مبتلا به اختلال اضطراب فراگير با تشخيص بيماري مولتيپل اسكلروزيس كه به درمانگاه مغز و اعصاب مراجعه نموده بودند، بر اساس مصاحبه تشخيصي ساختاريافته براساس DSM5 و با استفاده از نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه 20 نفري آزمايش و كنترل قرار داده شدند. گروه آزمايش به مدت 12 جلسه تحت مداخله شناختي رفتاري قرار گرفتند درحالي كه گروه كنترل هيچ گونه مداخله‌اي را دريافت نكردند. پرسش‌نامه نگراني پنسيلوانيا (1990) و مقياس اضطراب كتل (1957) پيش و پس از مداخله براي هر دو گروه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحليل كواريانس و نرم‌افزار SPSS نسخه 26 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه بين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري از لحاظ آماري وجود دارد (0.001›P). بدين معني كه مداخله شناختي رفتاري موجب كاهش نمرات نگراني و همچنين اضطراب در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل شده بود. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر مشخص مي‌كند كه مداخله شناختي رفتاري بر آماج‌هاي درمان از نظر باليني اثربخش بود و در كاهش نگراني زنان مبتلا به ام اس با علائم اختلال اضطراب فراگير از كارآيي لازم برخوردار است.