نقش ميانجي ‌گرايانه اضطراب فراگير در رابطه بين تيپ شخصيتي D با كيفيت زندگي و سلامت عمومي در بيماران قلبي عروقي

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي ‌گرايانه اضطراب فراگير در رابطه بين تيپ شخصيتي D با كيفيت زندگي و سلامت عمومي در بيماران قلبي عروقي انجام شده است. روش: پژوهش حاضر از لحاظ هدف از نوع تحقيقات بنيادي بود و از لحاظ روش پژوهش يك مطالعه توصيفي از نوع همبستگي. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه بيماران قلبي عروقي شهرستان مشهد در سال 1398 بودند. نمونه آماري پژوهش شامل تعداد 180 نفر از بيماراني كه در كلينيك‌هاي سطح شهر مشهد كه توسط پزشك متخصص تشخيص بيماري قلبي- عروقي گرفتند بود كه به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. به منظور گردآوري داده‌ها از پرسش‌نامه‌هاي تيپ شخصيتي D دنولت (2005)، كيفيت زندگي سازمان جهاني بهداشت (1998)، سلامت عمومي گلدبرگ و هيلر (1979) و پرسش‌نامه اضطراب فراگير اسپيترز و همكاران (2006) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌هاي اين پژوهش در سطح توصيفي از ميانگين و انحراف معيار و در سطح استنباطي از آزمون‌هاي همبستگي پيرسون و تحليل مسير استفاده شد. يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان داد كه تيپ شخصيتي D به‌طور معناداري با اضطراب فراگير (0.001 p)، كيفيت زندگي (0.001 p) و سلامت عمومي (0.001 p) رابطه معنادار دارد. همچنين اضطراب فراگير نيز با كيفيت زندگي (0.001 p) و سلامت عمومي (0.001 p) رابطه معناداري دارد. نتايج تحليل مسير نيز نشان داد اضطراب فراگير نقش ميانجي در رابطه بين تيپ شخصيتي D با كيفيت زندگي و سلامت عمومي ايفا مي‌كند (0.05 p). نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي به دست آمده مي‌توان نتيجه گرفت كه در رابطۀ بين تيپ شخصيتي D با كيفيت زندگي و سلامت روان بيماران قلبي- عروقي، اضطراب فراگير نقش ميانجي ‌گرانه ايفا مي‌كند.