شناسايي عوامل اميد به زندگي در زنان پس از طلاق: يك پژوهش كيفي

مقدمه: اميد به زندگي، نقش مهمي در سازگاري افراد با مسئله طلاق داشته و نداشتن و يا پايين بودن اميد به زندگي، موجب آسيب رواني مي گردد. پژوهش حاضر با هدف شناسايي عوامل اميد به زندگي در زنان پس از طلاق، انجام شده است. روش كار: پژوهش حاضر با رويكرد كيفي تحليل محتواي قراردادي انجام شد. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل خبرگان شامل مدرسين دانشگاهي در رشته روانشناسي از دانشگاه هاي آزاد اسلامي زنجان، دانشگاه قم و دانشگاه زنجان و صاحبنظران حوزه خانواده و طلاق و همچنين زنان پس از طلاق چند مركز روانشناسي در شهر زنجان در سال ۱۴۰۱بودند. جمع آوري داده ها به روش مصاحبه نيمه ساختاريافته انجام شد. تحليل داده‌ها به روش تحليل محتواي قراردادي و در نرم‌افزار مكس كيو دي آ  نسخه ۲۰۲۰ انجام شد.يافته‌ها: يافته ها 8 مضمون اصلي و 33 مضمون فرعي شامل: عوامل تأمين مالي مستقل (با 3 مضمون فرعي)، عوامل مربوط به ويژگي هاي شخصيتي (با 4 مضمون فرعي)، عوامل مربوط به آموزش گروهي از طريق رسانه و فرهنگ سازي (با 4 مضمون فرعي)، عوامل مربوط به مشاوره و روان درماني (با 4 مضمون فرعي)، عوامل مربوط به حمايت خانواده، حمايت اجتماعي، حمايت دولت (با 7 مضمون فرعي)، عوامل مربوط به توانمندسازي و داشتن هدف (با 7 مضمون فرعي)، عوامل مربوط به سبك زندگي سالم (با 2 مضمون فرعي) و عوامل مربوط به معنويت (با 2 مضمون فرعي) را نشان داد نتيجه گيري:  وجود 8 مضمون اصلي شامل عوامل تأمين مالي مستقل، عوامل مربوط به ويژگي هاي شخصيتي، عوامل مربوط به آموزش گروهي از طريق رسانه و فرهنگ سازي، عوامل مربوط به مشاوره و روان درماني، عوامل مربوط به حمايت خانواده، حمايت اجتماعي، حمايت دولت، عوامل مربوط به توانمندسازي و داشتن هدف، عوامل مربوط به سبك زندگي سالم و عوامل مربوط به معنويت را نشان داد. لذا پيشنهاد مي شود از نتايج مطالعه حاضر جهت افزايش اميد به زندگي در زنان مطلقه بهره گرفته شود.