آسيب‌‌هاي انجماد بر رشد تخمك و جنين حاصل

مقدمه: حفظ توانايي باروري جهت جلوگيري از انقراض گونه‌هاي در معرض خطر و نيز كمك به درمان آن از اهميت خاصي برخوردار است. از لحظه‌ لقاح به بعد، فرآيندهاي زندگي و رشد جنين با نظم يك ساعت زيستي اجرا مي‌شود. دانش امروز به ما امكان دخالت در كار اين ساعت را با متوقف كردن زمان زيستي آن و البته با رعايت مسائل اخلاق علمي مي‌دهد. اين مهم از طريق دانش سرمازيستي (Cryobiology) امكان‌پذير است. در عمل اين كار با ذخيره‌سازي سلول در دماي 196- درجه‌ سانتي‌گراد (در دماي نيتروژن مايع) دمايي كه تمام فرآيندهاي متابوليكي متوقف مي‌شوند؛ انجام مي‌شود. حفظ سلول‌هاي زايا نيز جديد نبوده و قدمت آن به 200 سال پيش بر مي‌گردد. از آن زمان پيشرفت‌هاي زيادي حاصل شده و در زناني‌كه با خطر ناباروري رو‌به‌رو هستند، بافت تخمدان، فوليكول و تخمك آن‌ها با روش‌هاي مختلف انجمادي حفظ و نگه‌داري مي‌شوند. اين روش‌ها هر يك با ميزان متفاوتي از موفقيت همراه هستند. از بين روش‌هاي انجمادي انجماد شيشه‌اي عملكرد بهتري داشته و بيشتر مورد استفاده قرار مي‌گيرد. تخمك پستانداران ساختار سلولي پيچيده‌اي دارد. اجزاء اين سلول نسبت به تغييرات حرارت و اسمز فوق‌العاده حساس است. براي نمونه مي‌توان به تغييرات غشاء سلول طي بلوغ و باروري آزمايشگاهي و تفاوت قابليت نفوذ آب و ضديخ‌ها در آن اشاره كرد. انجماد تخمك باعث كاهش كيفيت و زنده‌ماني سلول‌ها بعد از ذوب شده و آسيب‌هاي مختلفي را به دنبال دارد. نتيجه گيري: تحقيقات اخير به دنبال راهي براي ارتقاي روش‌هاي انجماد و افزايش كيفيت تخمك‌هاي منجمد شده مي‌باشند. اين مقاله مروري به اثرات مثبت و يا منفي انجماد بر تخمك و آينده آن يعني تكوين جنين مي‌پردازد.