پويايي‌هاي تورم: پايداري تورمي، شكست‌هاي ساختاري و تغييرات در پايداري تورم ايران

براي اندازه‌گيري پايداري تورم، روش‌هاي مختلفي توسعه داده شده است كه بر يكي از دو مؤلفهٔ اصلي آن يعني سرعت همگرايي و برون‌زا يا درون‌زا بودن سطح تعادل بلندمدت تورم نسبت به تكانه‌ها تمركز داشته‌اند. در اين پژوهش، هر دو مؤلفهٔ پايداري به‌دقت ارزيابي شده‌اند. به‌منظور اندازه‌گيري سرعت همگرايي در هر دو گشتاور مرتبهٔ اول و دوم تورم ماهانه، از مدل‌هاي سرعت نمايي و هايپربوليك استفاده شده است؛ همچنين، اثر شكست ساختاري در سطح تعادل و تغييرات ضريب پايداري تورم بررسي شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه وقوع شكست ساختاري در ارديبهشت 1397 سطح تعادلي بلندمدت تورم ماهانه را 1.3 درصد افزايش داده است. وقايع‌نگاري زمان وقوع شكست ساختاري نشان‌دهندهٔ تطابق آن با تحريم‌هاي اقتصادي ناشي از خروج يك‌جانبهٔ امريكا از برجام است. همچنين از اين تاريخ به بعد، پايداري تورمي در هر دو گشتاور شرطي مرتبهٔ اول و دوم افزايش يافته و ضريب پايداري تورم پس از وقوع شكست ساختاري به ميزان 8 درصد بيشتر شده است. در چنين وضعيتي، تكانه‌هاي تورمي بالقوه بيشتر به تورم انتظاري و تورم واقعي سرريز مي‌شود. بنابراين، غلبه بر عدم قطعيت تورمي و افزايش ضريب پايداري تورمي علاوه بر سياست‌گذاري مناسب پولي، نيازمند كاهش تنش‌هاي سياسي شديد كشور است.