درآمدي نظري بر رويكردهاي نوين حل‌وفصل منازعات سياسي

تنوع منازعات در زندگي اجتماعي باعث پيدايش طيف وسيعي از رويكردها براي حل‌وفصل منازعه شده كه هر يك در زمينه‌اي خاص به‌كار گرفته شده‌ است. در اين ‌ميان، حل‌وفصل منازعات سياسي، به طيف محدودتري از راهكارها و نقش نظام سياسي به‌عنوان طرف تصميم‌گيرنده در چنين منازعاتي تمركز يافته است. با توجه به نقش مؤثر نظام سياسي در حل‌وفصل منازعات و نظر به محدوديت رويكردهاي سنتي به طيف بسته‌اي از شاخص‌هاي حل‌وفصل منازعات، پژوهش حاضر با طرح اين پرسش كه مهم‌ترين رويكردهاي جديد براي حل‌وفصل منازعات سياسي كدام‌‎اند، به‌دنبال شناسايي رويكردهاي جديدترِ حل‌وفصل منازعات سياسي در فراسوي الگوهاي سنتي است. روش پژوهش، توصيفي-تحليلي بوده و به شناسايي رويكردهاي نوين حل‌وفصل منازعات پرداخته است. يافته‌هاي پژوهش كه با نگرشي ميان‌رشته‌اي استخراج و تدوين شده، نمونه‌هايي از مهم‌ترين رويكردهاي نوين حل‌وفصل منازعات شامل رويكرد تحليلي، رويكرد آشتي‌جويانه، رويكرد اخلاقي، رويكرد حل مسأله، رويكرد تعاملي، رويكرد ذهني، رويكرد واكنش متقابل و پاسخگويي، رويكرد نيازهاي انساني و رويكرد نامتقارن كه قابليت كاربست در حوزه منازعات سياسي را دارند معرفي كرده است.