نقش ارتباطات مردمي و ديپلماسي عمومي در تقويت رو ابط بين جمهوري اسلامي ايران و جمهوري آذربايجان

پس از استقلال جمهوري آذربايجان در سال 1991، رابطه اين كشور با جمهوري اسلامي ايران فراز و نشيب‌هاي گوناگوني داشته است؛ از‌اين‌رو ديدگاه‌هاي متفاوتي نيز در كشور آذربايجان دربارۀ ايران شكل گرفته و همين امر در برخي از دوره‌ها، سبب ايجاد فضاي غبارآلود ميان اين دو كشور شده است. پرسش اين است كه چه راهكارهايي در راستاي همگرايي ميان اين دو كشور همسايه وجود دارد؟ نوشتار حاضر با تحليل عوامل همگرايي مانند اشتراكات و پيوندهاي تاريخي، ظرفيت آيين‌هاي سنتي، اشتراك زباني، اشتراك قومي و... تلاش كرده است با بهره‌گيري از چارچوب نظري همگرايي با عنوان الگوي بام (بينشي، انگيزشي و محيطي) و با روش كتابخانه‌اي و مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختارمند به حل مشكل بپردازد. در اين سپهر مقالۀ حاضر در حوزۀ اجتماعي و ديپلماسي عمومي در بستر راهبرد «نقش ارتباطات مردمي و ديپلماسي عمومي در تقويت روابط بين ج. ا. ا. و جمهوري آذربايجان»، راهكارهايي براي همگرايي در روابط اجتماعي دو كشور ارائه كرده است: برقراري ازدواج تمدني ميان مردمان ج. ا. ا. و جمهوري آذربايجان، راه‌اندازي گردشگر سلامت و خدمات پزشكي براي شيعيان جمهوري آذربايجان در ايران و ارائه خدمات پزشكي به مردم آن كشور و همچنين راه‌اندازي گردشگر زيارتي و مذهبي براي شيعيان جمهوري آذربايجان از اماكن مقدسه؛ مانند امام رضا (ع)، حضرت معصومه (س) شاه‌چراغ و غيره.