بررسي رابطه استفاده مفرط از تلفن همراه با افسردگي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي شاهرود

مقدمه و اهداف: تلفن همراه ابزاري بي نهايت جذاب در ارتباطات و تعاملات بين اشخاص است و اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط بين استفاده مفرط از تلفن همراه با افسردگي و تنهايي اجتماعي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي شاهرود انجام شد.روش كار: اين مطالعه به صورت توصيفي-تحليلي با استفاده از نمونه گيري تصادفي طبقه اي بر روي 313 نفر از دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي شاهرود در سال 1399 انجام شد كه داده ها با استفاده از پرسشنامه هاي اطلاعات دموگرافيك، مقياس استفاده آسيب زا از تلفن همراه، مقياس افسردگي (كاواجا و برايدن) دانشجويان جمع‌آوري گرديد. داده ها بعد از جمع آوري وارد SPSS18 شده و با كمك آمار توصيفي و تحليلي تجزيه و تحليل شد.يافته‌ها: در مجموع 313 نفر در مطالعه شركت كردند كه ميانگين سني شركت كنندگان 3/41±22/16 سال بود. ضريب همبستگي پيرسون (ضريب استاندارد شده) بين نمره افسردگي و متغيرهاي مقطع تحصيلي، علاقه به رشته، وضعيت بومي، محل سكونت، سابقه مصرف داروي افسردگي، وضعيت اشتغال، داشتن مشكلات مالي، وضعيت زندگي خانوادگي، سن پدر و استفاده مفرط از تلفن همراه ارتباط مثبت وجود دارد. نتايج حاصل از آناليز رگرسيون خطي، مقدار ضريب تعيين (0/603) نشان داد كه شدت همبستگي بين عوامل موثر بر افسردگي و افسردگي بالا مي باشد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج مطالعه بين استفاده مفرط از تلفن همراه با افسردگي و تنهايي اجتماعي در دانشجويان رابطه معنادار وجود دارد كه نيازمند برنامه ريزي مناسب براي مداخله است.