مؤلفه‌هاي توانمندسازي كاركنان شاغل در سازمان بهزيستي؛ يك مطالعۀ كيفي

مقدمه: بهبود سيستم هر اداره و نظام سلامتي همواره موردتوجه بوده است. يكي از فرايندهايي كه در هر دستگاهي بايد به آن توجه شود، توانمندسازي كاركنان آن دستگاه است؛ بنابراين، اين پژوهش با هدف مشخص كردن مؤلفه‌هاي توانمندسازي كاركنان شاغل در سازمان بهزيستي ايلام انجام‌شده است.مواد و روش ها: اين پژوهش از نظر هدف، تحقيقي كاربردي است كه با رويكرد كيفي و روش گرندد تئوري، در سال 1402-1401 انجام‌شده است. جامعۀ آماري شامل اساتيد و صاحب‌نظران در زمينۀ توانمندسازي كاركنان بود. نمونه‌گيري با استفاده از روش در دسترس و گلوله‌برفي انجام شد و با 15 نفر، اشباع نظري به‌دست آمد. تحليل داده‌ها بر اساس روش داده‌بنياد و به‌صورت دستي صورت گرفت.يافته هاي پژوهش: بر اساس يافته‌هاي پژوهش، 12 مقوله و 24 زيرمقوله در زمينۀ توانمندسازي كاركنان سازمان بهزيستي شناسايي گرديد كه مقوله‌ها عبارت‌اند از: مهارت‌هاي فردي، مهارت‌هاي گروهي و مديريت (شرايط علّي)، اخلاق، ارتباطات (شرايط زمينه‌اي)، دانش و ارتقاي محيط كاري (شرايط مداخله‌گر)، توانمندي مديريتي، توانمندي اخلاقي، توانمندي ارتباطي (راهبردها)، ارتقاي خدمت به كاركنان و استفاده از ظرفيت‌هاي بالقوۀ كاركنان (پيامدها).بحث و نتيجه‌گيري: توجه به مهارت‌ها و مديريت در سطح فردي و گروهي امكان توانمندسازي را در دستگاه بهزيستي براي شاغلان ايجاد مي‌كند. توجه لازم به دانش و محيط از سويي و راهبرهاي مديريت و ارتباط از سوي ديگر، بستر و شرايط لازمي را براي رشد كاركنان فراهم مي‌آورد. سازمان بهزيستي زماني پيامد مؤثر توانمندسازي را خواهد ديد كه از كاركنان خود و ظرفيت‌هاي بالقوۀ آنان استفاده كند.