بررسي تأثير هشت هفته تمرين ورزشي هوازي و مقاومتي بر سطوح آدروپين، اسپكسين ، TNFα و شاخص‌هاي مقاومت به انسولين در مردان چاق مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه: همئوستاز انرژي به‌عنوان يك مسير كنترل متابوليكي مي‌‌تواند از ابعاد مختلف بررسي شود. هدف اين مطالعه بررسي تأثير هشت هفته تمرين ورزشي هوازي و مقاومتي بر آدروپين، اسپكسين و TNFa و شاخص‌هاي مقاومت به انسولين در مردان چاق مبتلا به ديابت نوع دو بود.مواد و روش ها: در اين مطالعۀ نيمه‌تجربي، تعداد 30 مرد چاق داراي ديابت نوع دو شهر خوي، در سال 1401 انتخاب و به‌طور تصادفي در سه گروه كنترل، تمرين هوازي و تمرين مقاومتي تقسيم شدند. دستورالعمل تمرين هوازي و مقاومتي (سه جلسه در هفته) به مدت هشت هفته اجرا گرديد. در مراحل پيش‌آزمون و پس‌آزمون سطوح آدروپين، اسپكسين و TNFa سرمي و شاخص‌‌هاي مقاومت به انسولين و حساسيت به انسولين سنجيده شد. داده‌ها با آزمون‌هاي آماري توصيفي و تحليلي شامل شاپيروويلك، آزمون‌‌ تي همبسته و آزمون تحليل واريانس يك‌طرفه به‌ترتيب براي بررسي آثار درون‌گروهي و بين‌گروهي با استفاده از نرم‌افزار SPSS vol.24 تجزيه‌وتحليل گرديد. يافته هاي پژوهش: تمرين هوازي و مقاومتي نسبت به گروه كنترل، سبب تغييرات معني‌‌دار در شاخص‌‌هاي درصد چربي، قند خون ناشتا، كلسترول، تري‌‌گليسيريد، HDL و LDL در مردان چاق داراي ديابت نوع دوم شد (0.05≥P)؛ همچنين در مقايسۀ بين‌گروهي، تمرين هوازي نسبت به دو گروه ديگر، سبب تغييرات معني‌‌دار در شاخص‌‌هاي فشارخون متوسط، انسولين، شاخص مقاومت به انسولين (HOMA-IR)، سطوح آدروپين و اسپكسين در مردان چاق داراي ديابت نوع دوم گرديد (0.05≥P).بحث و نتيجه‌گيري: شركت در برنامۀ تمرين هوازي با شدت متوسط نسبت به تمرين مقاومتي، با آثار معني‌‌داري بهتري در شاخص‌‌هاي آدروپين و اسپكسين همراه است؛ بنابراين توصيه مي‌‌شود، برنامۀ تمرين هوازي در افراد ديابتي به‌عنوان يك عامل مؤثر در مداخلۀ درماني مدنظر قرار گيرد.