پيش‌بيني اقدام به خودكشي از طريق احساس تنهايي، تحمل پريشاني و پيوندهاي والديني در افراد با سابقۀ اقدام به خودكشي در شهر اصفهان

مقدمه: احساس تنهايي و تحمل پريشاني ازجمله عوامل خطرآفرين براي افكار خودكشي است، درحالي‌كه پيوندهاي والديني عوامل محافظتي هستند. با وجود اين، عوامل مهم اثرگذار ديگر وجود دارند كه در ميان افراد با سابقۀ اقدام به خودكشي بررسي نشده‌اند. بر اساس اين، پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني اقدام به خودكشي از طريق تحمل پريشاني، احساس تنهايي و پيوندهاي والديني در افراد با سابقۀ اقدام به خودكشي انجام شد.مواد و روش ها: پژوهش حاضر كاربردي و از انواع پژوهش‌هاي توصيفي همبستگي است و جامعۀ آماري شامل همۀ افراد با سابقۀ اقدام به خودكشي در اصفهان بودند كه از ميان آنان، تعداد 120 نفر به‌صورت نمونه‌‌گيري در دسترس انتخاب گرديدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامه‌هاي پيوندهاي والديني پاركر و همكاران (1979)، تحمل پريشاني سيمونز و گاهر (2005)، احساس تنهايي راسل و همكاران (1980) و اقدام به خودكشي محقق‌ساخته بودند. داده‌‌ها با استفاده از روشهاي آمار توصيفي شامل ميانگين و انحراف استاندارد و آمار استنباطي شامل ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون گام‌به‌گام و به كمك نرم‌‌افزار آماري SPSS vol.27 و PLS vol.3 تجزيه‌وتحليل شدند. يافته هاي پژوهش: نتايج نشان داد كه از ميان متغيرهاي پيش‌بين، احساس تنهايي با بيشترين توان پيش‌بيني (64.7 درصد) و در گام دوم، با اضافه شدن پيوند والديني با مادر، به 0.701 درصد افزايش و در گام سوم، با اضافه شدن پيوند والديني با پدر به 0.729 درصد و در گام چهارم با اضافه شدن تحمل پريشاني، به 0.743 درصد رسيد كه همگي در سطح 0.01 معني‌دار هستند. بحث و نتيجه‌گيري: بر اساس يافتههاي پژوهش مي‌توان به نقش تأثيرگذار احساس تنهايي در پيش‌بيني اقدام به خودكشي اشاره كرد كه لزوم توجه خانواده‌ها و سياست‌گذاران به اين متغير بسيار مهم ميتواند نقش برجستهاي در كاهش نرخ خودكشي به دنبال داشته باشد.