بررسي تأثير خستگي بر تعادل، عملكرد حركتي، قدرت اندام تحتاني و كيفيت زندگي در دو گروه زنان سالمند ساكن در خانه و در سراي سالمندان

مقدمه: كاهش تعادل يكي از مشكلات سالمندان است و كيفيت زندگي از مهم‌ترين شاخص‌هاي توسعۀ انساني است؛ بنابراين، هدف از تحقيق حاضر تأثير خستگي بر تعادل، عملكرد حركتي، قدرت و كيفيت زندگي در دو گروه زنان سالمند در خانه و در سراي سالمندان بود.مواد و روش ها: پژوهش حاضر آينده‌نگر و نيمه‌تجربي است. بدين منظور، 35 زن سالمند در سراي سالمندان و 35 زن سالمند در خانه در شهر ميانه، در سال 1400، با نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. براي اجراي دستورالعمل خستگي، آزمودني‌ها حركت نشست‌وبرخاست را درحالي‌كه دست‌ها روي سينه قرار گرفت، از روي صندلي انجام دادند. در جلسۀ اول، افراد سالمند آزمون‌ها را در شرايط عادي و بدون خستگي انجام دادند. در جلسۀ دوم كه 48 ساعت بعد برگزار شد، آزمودني‌ها دستورالعمل خستگي را اجرا كردند و پس از آن، آزمون‌هاي تعادل (رومبرگ)، عملكرد حركتي (TUG) و قدرت اندام تحتاني (عمل برخاستن و نشستن روي صندلي) را انجام دادند. پرسش‌نامۀ ويژگي‌هاي دموگرافيك و كيفيت زندگي ليپاد (LEIPAD) براي هردو گروه سالمند استفاده شد. پس از جمع‌آوري داده‌ها، از آمار توصيفي و تحليلي (آزمون‌هاي تي مستقل و وابسته) با نرم‌افزار SPSS vol.24 استفاده گرديد. يافته هاي پژوهش: نتايج نشان داد كه در تأثير خستگي بر عملكرد حركتي، قدرت و كيفيت زندگي در دو گروه زنان سالمند در سراي سالمندان و سالمند ساكن در خانه، تفاوت معني‌داري وجود داشت (P=0.001)، بااين‌حال، آزمون تعادل دو گروه سالمند تفاوت معني‌داري نشان نداد (P=0.127). بحث و نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه كيفيت زندگي سالمندان در سراي سالمندان پايين‌تر از سالمندان در خانه است و خستگي مي‌تواند عملكرد حركتي و قدرت اين افراد را بيشتر تحت تأثير قرار دهد؛ بنابراين توصيه مي‌شود، طراحي مداخله‌هاي تمريني با رويكرد افزايش آستانۀ خستگي و با هدف بهبود مؤلفه‌هاي مرتبط با كيفيت زندگي سالمندان در اولويت قرار بگيرد.