جذب سطحي يون سيانيد با نانوجاذب زئوليت كلينوپتيلوليت

سيانيد از جمله مواد سمي است كه در پساب بسياري از صنايع وجود دارد و راه‌هاي متفاوتي براي كاهش آن بررسي شده است، از جمله مي‌توان به روش‌هاي اكسايش با ازن، تخريب با تابش پرتو فرابنفش، كلردار كردن قليايي و تخريب با استفاده از پراكسيد هيدروژن اشاره كرد. هر كدام از اين روش‌ها داراي معايب و برتري‌هاي گوناگوني هستند اما از ميان آن‌ها، جذب سطحي يك روش مؤثر و كارآمد محسوب مي‌شود. از طرفي زئوليت‌ها كه آلومينوسيليكات بلورين و آبدار فلزهاي قليايي و قليايي خاكي هستند، توانايي جذب كاتيون‌ها و آنيون‌ها را دارد. در اين پژوهش، جذب سطحي يون‌ سيانيد از محلول‌هاي آبي با استفاده از زئوليت و عامل‌هاي مؤثر بر آن مورد مطالعه قرار گرفته است. براي تهيه محلول سيانيد بر اساس روش استاندارد از نمك سديم سيانيد و براي تنظيمpH   از محلول‌هاي 0.1 مولار هيدروكلريدريك اسيد و سديم هيدروكسيد استفاده شد. در اين پژوهش، به بررسي عامل‌هاي اثر  pH اوليه محلول، اثر غلظت اوليه محلول، اثر مقدار جاذب، اثر زمان تماس و اثر دما بر جذب سطحي يون‌هاي سيانيد با نانوجاذب زئوليت كلينوپتيلوليت پرداخته شد و پس از بررسي‌هاي انجام شده مقدارهاي بهينه و مناسب هر يك از پارامترهاي مؤثر (6=pH، غلظت اوليه محلول يون سيانيد 150 ميلي‌گرم در ليتر، مقدارجاذب يك گرم بر ليتر، زمان تماس 60 دقيقه و دما 22 درجه سلسيوس) كه بيش‌ترين مقدار درصد جذب يون سيانيد را دارا مي‌باشد به‌دست آمد. تحت اين شرايط بهينه، بيش‌ترين درصد جذب آنيون سيانيد بر روي نانوجاذب زئوليت كلينوپتيلوليت 85 درصد به‌دست آمد. همچنين به بررسي رابطه بين داده‌هاي تجربي و معادله هم‌دماهاي لانگموير، فروندليچ و تمكين پرداخته شد. مقدارR^2  براي هم‌دماهاي لانگموير، فروندليچ و تمكين به ترتيب 0.8337، 0.9837 و 0.99 به‌دست آمد كه نشان مي‌دهد بين داده‌هاي تجربي و هم‌دماي تمكين تطابق بيش‌تري نسبت به دو هم‌دماي ديگر وجود دارد.