بررسي آزمايشگاهي جذب سطحي تركيب‌هاي گوگردي از نمونه سوخت بنزيني ساختگي توسط جاذب زئوليتي NaY اصلاح شده

ظرفيت جذب و گزينش پذيري دو چالش اساسي مي باشند كه گوگردزدايي جذبي با آن روبه رو است. يكي از راه هاي غلبه بر اين چالش ها، استفاده از زئوليت هاي مزوحفره مي باشد. در اين پژوهش، اثرهاي مزوحفره شدن بر عملكرد گوگردزدايي جذبي با جاذب زئوليت NaY مورد بررسي قرار گرفت. به منظور بهينه سازي پارامترها، عمليات سيليس زدايي با مخلوطي از محلول سديم هيدروكسيد (NaOH) و تتراپروپيل آمونيوم هيدروكسيد (TPAOH) در دماي محيط با نسبت هاي 0.75، 0.5، 0.25، 0  R=TPAOH/(TPAOH+NaOH) = انجام شد. براي تعيين مشخصه‌هاي جاذب ها از آناليزهاي XRD، BET، FE-SEM و FT-IR استفاده شد. نتيجه‌ها نشان داد جاذب ATY (0.5M)-0.25R با مقدار m^2/g 54.03 بالاترين مقدار سطح مزوحفره را دارد. در همين حال، عملكرد گوگردزدايي جذبي در يك راكتور ناپيوسته با به‌كارگيري نمونه سوخت هاي بنزيني گوناگون داراي تركيب‌هاي گوگردي تيوفن و دي بنزوتيوفن آزمايش شد. نتيجه‌ها نشان داد كه نسبت هاي گوناگون محلول NaOH/TPAOH نقش مهمي در جذب تركيب‌هاي گوگردي بازي مي كنند. همچنين به منظور افزايش ظرفيت جذب، يون فلزي Cu روي جاذب‌هاي زئوليت مادر و ATY (0.5M)-0.25R  تلقيح شد. مشخص شد با تلقيح يون فلزي Cu، ظرفيت جذب جاذب ها افزايش مي يابد به گونه اي كه جاذب Cu - 0.25R با مقدار 18.28 و mg S/g 21.83 به ترتيب بالاترين ظرفيت جذب تركيب هاي گوگردي تيوفن و دي بنزوتيوفن را دارد. در همين راستا، تأثير دما بر روي جاذب Cu – 0.25R در جذب تركيب گوگردي تيوفن مورد بررسي قرار گرفت. نتيجه‌ها نشان داد با افزايش دما ميزان جذب تيوفن افزايش مي يابد و در دماي 50 درجه سلسيوس به بيش‌ترين ميزان خود مي رسد. مطالعه‌هاي ترموديناميكي نشان داد فرايند جذب گرماگير است. مدل هاي سينيتيك جذب تركيب‌هاي گوگردي از معادله شبه مرتبه دوم پيروي كرد. هم‌دما جذب به خوبي بر معادله هم‌دماي لانگموير منطبق شد و ظرفيت جذب بيشينه آن براي تركيب گوگردي تيوفن و دي بنزوتيوفن به ترتيب 18.38 و mg/g 23.43 به‌دست آمد.