بررسي آزمايشگاهي تزريق نانوسيال گرافن اكسايد- هگزا متيل دي سيلازان به مغزه در راستاي بهبود بازيافت نفت

يكي از روش‌هاي موثر در فرايند ازدياد برداشت از مخازن نفتي به كارگيري فناوري نانو در راستاي تغييرهاي ترشوندگي سنگ مخزن مي باشد. در اين پژوهش ابتدا تركيب گرافن اكسايد- هگزا متيل دي سيلازان (GO-HMDS) سنتز شد و در ادامه به منظور بررسي تغييرهاي ترشوندگي سنگ مخزن كربناته به كار گرفته شد. با استفاده از آناليزهاي XRD و FT-IR ساختار نمونه سنتز شده بررسي شد. در اين كار اثر غلظت GO-HMDS (0.05، 0.1 و 0.2 درصد وزني) بر روي تغييرهاي ترشوندگي سنگ مخزن با استفاده از آناليزهاي پتانسيل زتا، كشش بين سطحي و زاويه تماس مورد بررسي قرار گرفت. به طوري كه با استفاده از آناليز پتانسيل زتا بهترين نمونه يعني غلظت 0.2 درصد وزني نانوسيال GO-HMDS براي بررسي تغيير ترشوندگي به‌دست آمد كه مقدار مقدار پتانسيل زتا براي اين غلظت ‌mv‌ 36- تعيين شد. همچنين نتيجه‌هاي به‌دست آمده از آزمايش هاي كشش بين سطحي و زاويه تماس بين سنگ مخزن و محلول GO-HMDS بهترين مقدار در غلظت 0.2 درصد وزني به‌دست آمد به طوري كه در اين غلظت كشش بين سطحي از مقدار اوليه 15.1 به mN/m 12.9 كاهش يافته و زاويه تماس  از حالت اوليه °161 به °44 تقليل يافت. بنابراين نانو سيال سنتز شده (غلظت 0.2 درصد وزني از محلول GO-HMDS) باعث كاهش كشش بين سطحي، زاويه تماس و تغييرهاي ترشوندگي سنگ شده و سرانجام منجر به آبدوستي سطح مغزه كربناته مي‌شود.