بررسي روش هاي بازيابي و مديريت گازهاي دورريز واحدهاي صنعتي به منظور بازگشت به چرخه انرژي

با توجه به محدود بودن منابع سوخت هاي فسيلي و نياز روزافزون به انرژي در سطح جهاني و همچنين آلودگي‌هاي زيست‌محيطي، مديريت بهينه منابع انرژي نقش مهمي در سياست گذاري ها و برنامه ريزي هاي كلان كشورها ايفا مي كند. با اين وجود حجم قابل توجهي از گازهاي قابل بازيافت توسط صنايع بالادستي نفت، پالايشگاه ها و پتروشيمي ها در طي فرايند پالايش و از طريق سيستم آزادسازي گاز دورريز، وارد محيط زيست مي شود. گازهاي ارسالي به مشعل از ارزش سوختي بسيار بالايي برخوردار هستند. در عين حال سوزاندن اين گازها توسط مشعل و انتشار آن‌ها در محيط زيست، آثار زيان بار زيست‌محيطي به همراه دارد كه در بسياري از موارد جبران پذير نمي باشد و منجر به تحميل هزينه هاي اقتصادي فراوان به كشورها مي گردد. بررسي هاي انجام شده نشان داد ايران به عنوان دومين دارنده ذخاير گاز طبيعي جهان، در سال 2017 ميلادي حدود 9.5 تريليون فوت مكعب گاز طبيعي توليد كرده است كه از اين مقدار حدود 0.6 تريليون فوت مكعب از آن (معادل با 6.3 درصد از گاز توليدي) در مشعل ها سوزانده شده است. در اين مطالعه به بررسي راهكارها و روش هاي گوناگون جهت كاهش يا بازيابي گازهاي ارسالي به سيستم آزادسازي گاز دورريز به منظور بازگشت به چرخه انرژي پرداخته شده است. انتخاب بهترين فناوري به منظور پالايش گاز دوريز واحدهاي صنعتي، يكي از مهم ترين گام ها در طراحي سيستم بازيافت گاز دورريز مي‌باشد. متداول ترين روش به منظور استفاده از گاز دورريز در ايران، توليد گاز طبيعي مايع شده (LPG) است. همچنين به منظور تثبيت فشار و افزايش بهره برداري از مخازن نفتي، مي توان از تكنولوژي تزريق مجدد گاز دورريز به مخازن نفت استفاده نمود. از سوي ديگر استفاده از گاز دوريز واحدهاي صنعتي به منظور توليد برق در نيروگاه‌ها و همچنين استفاده از تكنولوژي تبديل گاز به مايع (GTL) از ديگر راهكارهاي پيشنهادي به منظور مديريت گازهاي دورريز واحدهاي صنعتي است كه هنوز در مرحله‌هاي ابتدايي طراحي و اجرا مي‌باشند.