بررسي نقش واسطه‌اي خانواده در رابطه توانمندسازي با نگرش به اعتياد: مطالعه توصيف

هدف امروزه اعتياد به يكي از معضلات بزرگ تمام جوامع تبديل شده است و پيشگيري از آن جزء برنامه‌ها و طرح‌هاي پژوهشي و اجرايي تمام كشورهاست. هدف از اين پژوهش پيشگيري از اعتياد با بررسي نگرش به اعتياد و توانمندسازي فردي با نقش ميانجي خانواده بود.  روش ها پژوهش همبستگي از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه اين پژوهش تمام دانشجويان كارشناسي دانشگاه محقق اردبيلي در سال تحصيلي 1401-1402 بود. 200 دانشجو با استفاده از نمونه‌گيري در‌دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي اين پژوهش شامل پرسش‌نامه توانمندسازي فردي فلنر، ليس و فيليپس (1990)، پرسش‌نامه نگرش به مواد مخدر كريمي (1391) و پرسش‌نامه سازگاري و همبستگي خانواده اولسون (1985) بود. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم‌افزارهاي SPSS نسخه 23 وLisrel  نسخه 8/8 استفاده شد.يافته ها بين نگرش مثبت به اعتياد با توانمندسازي فردي (0/01 P؛ 0/58-=r) و سازگاري خانواده (0/01 P؛ 0/55-=r) در سطح 99 درصد ارتباط منفي و معني‌دار برقرار است. همچنين بين نگرش منفي به اعتياد با توانمندسازي فردي (0/01 P؛ 0/56=r) و سازگاري خانواده (0/01 P؛ 0/50=r) در سطح 99 درصد ارتباط مثبت و معني‌دار وجود دارد. همچنين علاوه‌بر اثر مستقيم توانمندسازي فردي بر نگرش به اعتياد، توانمندسازي فردي با ميانجي‌گري خانواده بر نگرش به اعتياد اثر غيرمستقيم دارد. نتيجه گيري يكي از راهكارهاي پيشگيري از بروز اعتياد در جوانان ايجاد نگرش منفي به اعتياد از‌طريق افزايش توانمندي فردي و افزايش روابط خانوادگي است.