طراحي مدل سيستم توسعه استعداد‌ ورزشي در ايران

هدف: هدف تحقيق حاضر طراحي مدل سيستم توسعه استعداد ورزشي در ايران بود.روش‌شناسي: در اين پژوهش از روش تحقيق كيفي و مبتني بر تئوري داده بنياد استفاده شد. براي گردآوري اطلاعات از نمونه‌گيري گلوله‌‌برفي و مصاحبه ‌هاي نيمه ساختاريافته با 16 نفر از نخبگان آگاه به موضوع استفاده شد. داده‌هاي به دست آمده، به روش كدگذاري نظريه مبنايي با رويكرد ساخت‌گرا كه توسط چارمز (2006) معرفي شده است، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. به اين ترتيب كدگذاري در دو مرحله كدگذاري اوليه و متمركز انجام شد. سپس از كدگذاري نظري براي فرم بخشيدن به كدهاي متمركز استفاده شد. بازرسي ادواري اطلاعات و كدهاي به دست آمده به جهت اطمينان از صحت آن‌ها توسط محقق انجام گرفت.يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد مدل سيستم توسعه استعداد ورزشي در ايران داراي چهار بخش ورودي (منابع انساني متخصص، منابع مالي و منابع زيرساختي)، پردازش (چهار فرآيند شامل مديريت استعداد، رقابت، آموزش، رويكرد علمي و سه دسته الزامات شامل حمايت استعداد، ساختار كارآمد، هماهنگي و ارتباطات نهادي)، خروجي (كسب موفقيت‌هاي ملي و بين‌المللي، توسعه ورزش قهرماني و حرفه‌اي، كسب نتايج مالي و تشكيل خزانه استعداد) و بازخور (نظام كنترل و ارزيابي) مي‌باشد.نتيجه‌گيري: براي پياده‌سازي سيستم توسعه استعداد در ورزش كشور 15 فاكتور كليدي در قالب چهار حلقه سيستم بايد مورد نظر قرار گيرد. درك اهميت هريك از اين حلقه‌ها تا حدي مهم است كه با ايجاد كوچكترين مشكل در هر يك از آن‌ها، حلقه‌هاي ديگر هم دچار مشكل خواهد شد.