ارائه مدل تأثير خط‌ مشي‌ گذاري بر توسعه گردشگري ورزشي با نقش ميانجي گرايش كارآفرينانه و بازارگرايي

هدف : هدف اين پژوهش ارائه‌ ي مدل تأثير خط‌ مشي‌ گذاري بر توسعه‌ ي گردشگري ورزشي با نقش ميانجي گرايش كارآفرينانه و بازارگرايي مي ‌باشد. روش‌شناسي: اين پژوهش كاربردي و از نوع توصيفي تحليلي  و به روش پيمايشي انجام شده است. جامعه ‌ي آماري پژوهش، مديران و متخصصين ورزشي، كارآفرينان و كارگزاران گردشگري شمال‌غرب كشور بودند. حجم نمونه ‌ي آماري 220 نفر برآورد شد. روش نمونه ‌گيري، احتمالي پيچيده از نوع خوشه ‌اي چند مرحله ‌اي بود. ابزار گردآوري داده ‌ها، پرسشنامه بود. داده ‌ها به روش مدلسازي معادلات ساختاري و با استفاده از نرم افزار SPSS و AMOS تحليل شدند. يافته‌ها : نتايج نشان داد، خط ‌مشي ‌گذاري بر توسعه ‌ي گردشگري ورزشي، بر گرايش كارآفرينانه، و بر بازارگرايي، و گرايش كارآفرينانه بر توسعه ‌ي گردشگري ورزشي تأثير‌ مثبت و معني ‌داري دارند. هم چنين شاخص ‌هاي برازش مدل، همگي مطلوب و نشان ‌دهنده ‌ي تأييد مدل پژوهش است. نتيجه‌گيري : خط‌مشي‌گذاري، برنامه‌ريزي و توسعه ‌ي گردشگري مستلزم شناسايي انگيزه‌ها و تقاضاهاي گردشگران از طريق بازاريابي است. گرايش كارآفرينانه متوليان گردشگري ورزشي براي از بين بردن موانع گردشگري و برنامه‌ريزي جامع، مي ‌تواند تنوع محيط‌هاي تفريحي و سياحتي را براي منطقه و كشور فراهم آورد.