بازخواني ميراث بلاغت قديم در پرتو پژوهش‌هاي زبانشناسي جديد خوانشي در كتاب «البِنيَةُ المُتِحَوِّلَةُ في البَلاغة العَربيةِ»

امروزه در چگونگي بهره گرفتن از ميراث بلاغت قديم در محافل علمي، ميان پژوهشگران اختلاف نظر است. گروهي براين باورند كه بايد اين ميراث بلاغي را كناري نهاد و با بلاغت جديد غربي همگام شد. گروهي ديگر بر اين باورند كه بايد بلاغت قديم را اصل قرار داد و از يافته‌هاي زبانشناسي و سبك‌شناسي كمك گرفت و بين اين دو ارتباط برقرار كرد. كتاب«البِنيَه‌ُ المُتِحَوِّلَه‌ُ في البَلاغه‌ِ العَربيه‌ِ» نوشته أسامه‌ البُحَيري تلاش مي‌كند تا ديدگاه دوم را اساس كار خود قرار دهد تا پلي بين بلاغت قديم و يافته‌هاي جديد زباني و بلاغي ايجاد كند. اين مقاله با كمك گرفتن از روش توصيفي تحليلي در پي آن است تا پس از نقد شكلي كتاب، ديدگاه‌هاي نويسنده را استخراج و سپس به تحليل آن ها بپردازد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه تغيير در تقسيم بندي سكاكي،  توجه به مساله خروج از مقتضاي ظاهر در علم بديع، توجه به ساختار داخلي متن، پرداختن به نقش خواننده  در هنجارگريزي و پر رنگ شدن هنجارگريزي در گفتمان ادبي معاصر از مهمترين ويژگي هاي كتاب است. اشكال‌هاي تايپي فراوان، انتخاب فونت نامناسب، نداشتن فهرست اعلام و ابيات و اشعار، از مهمترين كاستي‌هاي كتاب است. نويسنده در مقدمه كتاب تاكيد دارد كه در تحليل بلاغي خود متن را اساس قرار داده، اما در كتاب اثري از اساس قرار دادن متن به عنوان يك واحد تحليل بلاغي نيست.