تبيين مباني هستي‌شناسي اخلاق سعادت و استنتاج دلالت‌هاي آن در اصول تربيت اخلاقي از ديدگاه آيت‌الله جوادي آملي

هدف پژوهش حاضر تبيين مباني هستي‌شناسي اخلاق سعادت و استنتاج دلالت‌هاي آن در اصول تربيت اخلاقي از ديدگاه آيت‌الله جوادي آملي است. روش پژوهش استنتاجي بوده و به‌منظور گردآوري داده هاي لازم جهت نيل به اهداف پژوهش، منابع موجود و مرتبط در قلمرو هستي‌شناسي و اخلاق قرآني آيت‌الله جوادي آملي با استفاده از برگه هاي فيش‌برداري از منابع، جمع آوري و طي شش گام مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفته است. نتايج پژوهش بيانگر آن است كه حقيقت سعادت از نگاه آيت‌الله‌ جوادي‌ آملي يك درخواست فطري- عقلاني است و تحريك آن به كيفيت تربيت اخلاقي بستگي دارد و وقتي اين خواست ظهور مي‌كند كه روح انسان با يافتن صفا و نورانيت و فراهم آوردن شرايطي اختياري زمينه تحريك آن را فراهم آورد. در غير اين صورت اين خواست در زير حجاب خواسته‌هاي دنيايي و طبيعي مخالف با فطرت و عقلانيت مستور مي‌ماند. چنين خواست فطري–عقلاني مبتني بر مباني هستي شناختي مانند از اويي و به‌سوي اويي بودن، هدفمندي، حركت به‌سوي كمال مطلق، وابستگي به عدالت، مبتني بر فطرت بودن، كرامت و شرافت انسان نسبت به ديگر مخلوقات مي باشد. از درون اين مباني مي‌توان به اصولي مانند خدابيني، حكمت‌مداري، كمال‌گرايي، عدالت‌طلبي، ايمان‌گرايي، فطرت‌گرايي و عزتمندي رسيد كه قابليت كاربست در تربيت اخلاقي منتهي به سعادت را دارند.