پيشران ها و بازدارنده هاي انتشار فناوري” ارتباط ميدان نزديك” در سيستم پرداخت تلفن همراه در ايران

هدف اصلي اين پژوهش اندازه گيري قصد استفاده از فناوري ارتباط ميدان نزديك امن در سيستم پرداخت تلفن همراه درايران بر اساس مدل آمادگي فناوري و همچنين شناسايي پيشران ها و بازدارنده هاي بكارگيري اين فناوري در سيستم بانكداري و اقتصاد كشور است. اين پژوهش از ديدگاه هدف ، كاربردي بوده و روش تحقيق به كار رفته شامل مطالعه منابع موجود ، تشكيل گروه خبرگان ، انجام مصاحبه و جمع بندي ديدگاه ها و اعمال آن در اجراي روند پژوهش و همچنين پيمايش ديدگاه هاي كاربران از طريق پرسش نامه بوده و از روش كمترين مربعات جزيي براي تجزيه تحليل معادلات ساختاري استفاده شده است. دراين پژوهش از شاخص هاي مدل آمادگي فناوري ( نوآوري، خوش بيني، ناراحتي و نا امني)، ويژگي هاي مثبت (پاسخگويي، هوشمندي) و منفي( در دسترس نبودن) فناوري و همچنين مدل پذيرش فناوري ( آساني استفاده درك شده و فايده درك شده) استفاده شده تا عوامل موثر بر قصد استفاده از فناوري ارتباط ميدان نزديك در سيستم پرداخت تلفن همراه مورد ارزيابي قرار گرفته و عوامل پيشران و بازدارنده انتشار آن استخراج گردند. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان ميدهد كه نوآوري، خوش بيني و پاسخگويي بر قصد استفاده از فناوري امن در سيستم پرداخت تلفن همراه، تاثير مثبت داشته و از شاخص هاي پيشران به حساب مي آيند ولي ناامني و در دسترسي نبودن فناوري از عوامل بازدارنده براي به كارگيري و قصد استفاده از اين فناوري مي باشند.