تكامل تاريخي مدل هاي ويسكوزيته گردابي در روش شبيه سازي گردابه هاي بزرگ جريان هاي متلاطم

به دليل پيچيدگي جريان هاي متلاطم، حل معادلات حاكم با جزئيات كامل امكان پذير نيست. بنابراين از ديرباز روش هاي مختلفي براي حل معادلات و بررسي مشخصه هاي جريان متلاطم پيشنهاد شده است. از مهم ترين اين روش ها مي توان به شبيه سازي عددي مستقيم، شبيه‌ سازي گردابه هاي بزرگ و ميانگين گيري رينولدز معادلات نوير-استوكس اشاره كرد. شبيه ‌سازي گردابه هاي بزرگ از لحاظ دقت و هزينه محاسبات، بين دو روش ديگر قرار دارد. در اين روش، با اعمال يك فيلتر پايين گذر ساختار هاي بزرگ و كوچك جريان از يكديگر جدا مي شوند. ساختارهاي بزرگ حل و ساختار هاي كوچك مدل مي شوند. تا كنون مدل هاي مختلفي براي ساختارهاي كوچك يا زير شبكه پيشنهاد شده است. مدل هاي ويسكوزيته گردابي از معمول ترين اين مدل ها هستند. اولين و ساده ترين مدل ويسكوزيته گردابي مدل اسماگورينسكي استاندارد است. دقت اين مدل به ويژه براي هندسه هاي پيچيده بسيار كم است، به همين دليل پژوهش هاي مختلفي به منظور افزايش دقت مدل اسماگورينسكي استاندارد انجام شده است كه منجر به ارائه مدل هاي ويسكوزيته گردابي دقيق تر شده است. مدل اسماگورينسكي ديناميكي، مدل ديناميكي موضعي و مدل ديناميكي با ضرايب وابسته به مقياس از ديگر مدل هاي پر كاربرد هستند. در اين مقاله، سير پيشرفت مدل هاي ويسكوزيته گردابي مورد استفاده در روش شبيه سازي گردابه هاي بزرگ به تفسير ارائه شده است.