اثر متقابل كم‌آبياري و بيوچار روي ويژگي‌هاي كمّي گياه گشنيز در يك خاك شني لومي

بيوچار ماده اي متخلخل و غني از كربن زيستي (بيولوژيك) به شكل پايدار است كه ساختار آن قادر به ذخيره‌سازي آب و عناصر غذايي بوده و به همين دليل به‌عنوان نگهدارنده اين مواد (به‌ويژه در خاك‌هاي شني) در نظر گرفته ‌مي‌شود. براي نيل به امنيت غذايي در شرايط تنش خشكي، بيوچار مي تواند بهره وري آب را در بخش كشاورزي ارتقا بخشد. اين پژوهش به‌منظور بررسي اثر كم‌آبياري و سطوح مختلف بيوچار بر عملكرد گياه گشنيز در خاكي با بافت سبك در گلخانه تحقيقاتي دانشكده كشاورزي دانشگاه اروميه و بر پايه فاكتوريل با طرح كاملاً تصادفي انجام شد. تيمارهاي آزمايش شامل سه سطح آبياري 50٪، 75٪ و 100٪ نياز آبي گياه و سه سطح كاربرد بيوچار شامل 0، 2/5٪ و 5٪ وزني هر گلدان بود كه در مجموع شامل 27 تيمار شد. آبياري بر اساس نياز آبي گياه و جبران كمبود آب خاك تا حد ظرفيت زراعي (FC) با افزودن مقدار آب لازم به آن‌ها اعمال شد و آب اضافه‌شده نيز در طول فصل رشد اندازه‌گيري گرديد. پارامترهاي كمي وزن تر و خشك كل گياه، ساقه، برگ، و ريشه در هر گلدان به دقت اندازه‌گيري شد. همچنين عملكرد محصول و بهره‌وري مصرف آب آبياري در پايان فصل كشت در هر تيمار تعيين گرديد. نتايج نشان داد كه اثرات سطوح آبياري و بيوچار بر برخي پارامترهاي اندازه‌گيري شده در سطح احتمال 1% و 5% معني‌دار بود. با اعمال كم‌آبياري، مقادير پارامترهاي كمّي اندازه گيري شده و عملكرد گياه كاهش يافت. بيشترين مقدار پارامترهاي مذكور از تيمار100% مقدار آب آبياري به دست آمد و استفاده از بيوچار تا سطح 2/5% وزني خاك باعث افزايش آن پارامترها شد. بر اين پايه، استفاده از مقدار مناسب بيوچار به‌عنوان اصلاح‌كننده خاك باعث بهبود رشد و عملكرد گياه گشنيز مي‌شود.