استفاده از مدل WEAP جهت ارزيابي مديريت مصرف سد ايوشان براي مصارف مختلف

محدوديت منابع آب از يك‌سو و افزايش تقاضاي روزافزون آن از سوي ديگر مسئله تخصيص را بيش ‌از پيش مهم جلوه مي‌دهد. تخصيص اغلب موارد شامل بحث هاي چندين گروه با نيازها و وضعيت‌هاي مختلف اجتماعي، اقتصادي و سياسي است. لذا بايستي راه‌حل مديريتي براي گستره وسيعي از تقاضاها ارائه شود. هدف اين تحقيق، ارائة الگويي براي بهينه كردن تخصيص و مصارف آب شرب و كشاورزي اراضي بالادست و پايين‌دست دشت چغلوندي در استان لرستان با استفاده از مدل WEAP است. شبيه سازي حوزه آبريز براي سه سناريوي شرايط موجود، سناريوي مرجع و توسعه اراضي كشاورزي انجام شد. منظور از سناريوي شرايط موجود، آن‌چه كه در وضعيت حال حاضر در دشت موجود است؛ سناريوي مرجع مربوط به افزايش جمعيت براي افق 16 ساله و ثابت ماندن ديگر نيازها اما با اولويت نياز شرب و صنعت در اول و ساير نيازهاي ‌محيط زيستي و كشاورزي در اولويت هاي دوم و سوم و در نهايت سناريوي سوم همان سناريوي مرجع به‌ اضافه توسعه اراضي كشاورزي پايين‌دست سد ايوشان (افزايش سطح اراضي از 2500 به 5300 هكتار) است. از مقايسه سناريوها مشاهده شد كه سناريوي مرجع نسبت به سناريوي توسعه اراضي حجم ذخيره مخزن كم‌تر با شكست مواجه خواهد شد و ضريب اطمينان پذيري شبكه‌هاي آبياري و زهكشي در شبكه هاي آبياري و زهكشي چغلوندي، پايين‌دست سد و ويسيان در هر دو سناريوي 100 درصد و در شبكه آبياري و زهكشي دوليسان در سناريوي توسعه اراضي تأمين آب با افزايش سطح زيركشت كاهش مي يابد. نتايج نشان داد كه نياز ‌محيط زيستي منطقه در اين شرايط در ماه‌هاي فروردين و ارديبهشت در طول دوره شبيه سازي حدود 10 درصد كم‌تر از حد مجاز تأمين ‌شده و اين براي ماه‌هاي بهار كه بايستي حدود 60 درصد باشد، نامطلوب است.