بررسي خصوصيات زيست مهندسي گونه‌هاي Celtis caucasica و Pistacia atlantica در تثبيت زيستي دامنه‌ها در ارتباط با شيب (مطالعه موردي: جنگل‌كاري‌هاي حاشيه سد كلان ملاير)

فرسايش خاك يك فرآيند طبيعي است كه در اثر فعاليت‌هاي انساني تشديد مي‌شود. از ديدگاه منابع طبيعي فرسايش باعث نابودي خاك‌هاي حاصل‌خيز شده و آثار منفي زيادي بر زندگي ساكنان كره زمين داشته است. ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي از ﻓﺮﺳﺎﯾﺶ و ﮐﺎﻫﺶ ﻣﯿﺰان خسارات ناشي از آن ﺗﺎ حد ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺗﻠﻔﺎت ﺧﺎك، ﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ اﻧﺘﺨﺎب راهبردهاي ﻣﻨﺎﺳﺐ در ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺧﺎك دارد. با توجه به ‌ضرورت و اهميت كاهش اثرات مخرب فرسايش خاك، در اين پژوهش بررسي اثر ريشه گونه‌هاي بنه و داغداغان در مسلح‌سازي خاك اطراف سد كلان در 34 كيلومتري جنوب غربي شهرستان ملاير در شيب‌هاي مختلف مورد بررسي قرار گرفت. براي انجام اين مطالعه دو گونه بنه و داغداغان در دو توده مختلف سه منطقه با شيب كم، متوسط و زياد مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه ميزان كشش ريشه گونه داغداغان از بنه بيش‌تر است. هم‌چنين، ميزان RAR (نسبت سطح ريشه به سطح خاك) در گونه داغداغان با افزايش شيب بيش‌تر شده است. رابطه بين قطر و كشش ريشه در مورد گونه‌ها با هم متفاوت است و در گونه داغداغان منفي بود و بيش‌ترين مقدار كشش ريشه مربوط به گونه داغداغان در منطقه 3 با مقدار 63.51 مگاپاسكال و مربوط به ريز ريشه‌هاست و كم‌ترين آن مربوط به گونه بنه در منطقه 2 با 8.18 مگاپاسكال است. با توجه به نتايج پژوهش پيشنهاد مي‌شود با به‌كارگيري گونه‌هايي كه باعث افزايش مسلح‌سازي خاك و كاهش ميزان فرسايش در محدوده سد مي‌شود مانند گونة داغداغان به‌منظور كاستن از ميزان فرسايش و افزايش عمر مفيد استفاده شود.